غزل شمارهٔ ۴۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و ناامیدی عاشقانه می‌پردازد. شاعر از رابطه‌ای صحبت می‌کند که در آن وفا و صداقت وجود ندارد. او به وجود رفتارهای جفاکارانه معشوق اشاره می‌کند و خود را به عنوان فردی وفادار معرفی می‌کند. شاعر از دلشکستگی و غم ناشی از این بی‌وفایی صحبت می‌کند و همچنین به سرنوشتش که در دستان معشوق قرار دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، او از باد صبا می‌خواهد پیغامش را به معشوق برساند، در حالی که خود را در شرایطی ناراحت‌کننده می‌بیند.
پرده برانداختی، چهره برافروختیمیکده را ساختی، صومعه را سوختی
هوش مصنوعی: تو با برداشتن پردهها، چهرهات را نمایان کردی و میکده را بنا کردی و در عوض، صومعه را به آتش کشیدی.
من صفتی جز وفا هیچ نیاموختمتو روشی جز جفا هیچ نیاموختی
هوش مصنوعی: من هیچ ویژگی جز وفا را نیاموختم و تو هم هیچ راهی جز جفا را نیاموختی.
بر سر اهل وفا سایه نینداختیغیر متاع جفا مایه نیندوختی
هوش مصنوعی: تو بر سر کسانی که وفادار هستند، هیچ سایهای نیفکندهای و جز آسیب و زیان، چیزی برای آنها فراهم نکردهای.
تا دل من در غمت جامهٔ جان چاک زدچشم امید مرا از دو جهان دوختی
هوش مصنوعی: در حالی که دل من به خاطر غم تو به درد آمده و غمگین است، تو چشمانم را به امیدی از هر دو جهان پر کردی.
ای دم باد صبا خواجه ما را بگوبندهٔ خود را به هیچ بهر چه بفروختی
هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، سلام به آقایی که داریم. به او بگو که چرا بندهاش را به هیچ قیمتی فروختی؟
با تو فروغی مگر دم زده از درد خویشکز سخن ناخوشش سخت‌تر افروختی
هوش مصنوعی: حضور تو روشنایی خاصی به من داده است، گویی از دردهایم سخن میگویم و این دردها با کلمات ناپسند تو آتش بیشتری را در من شعلهور کرده است.