غزل شمارهٔ ۴۹۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ارتباط عمیق و عاشقانه‌اش با محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشقش به محبوبش مستقل از ایمان و کفر، درد و درمان و حتی نور و تاریکی وجود دارد. او از جلوه‌های زیبای محبوبش صحبت می‌کند که هم چون ماه و خورشید می‌درخشد و می‌طلبد که این زیبایی‌ها را به او نشان دهد. شاعر از زخم‌ها و تلخی‌هایی که عشق به او داده نیز می‌گوید و به ویژگی‌های محبوبش، مانند زلف و چشم‌هایش اشاره می‌کند. در نهایت، او به حیرتی که از عشقش به وجود آمده اشاره می‌کند و می‌پرسد که آیا محبوبش از حال او باخبر است. شاعر با حالتی دل‌تنگ و پر از احساس، به عشق و زیبایی‌های محبوبش می‌نگرد.
من و عشق تو اگر کفر و اگر ایمانیمن و شوق تو اگر نور و اگر نیرانی
هوش مصنوعی: من و محبت تو اگرچه به عشق منجر شود یا به کفر برگردد، من و اشتیاق به تو اگرچه به روشنایی بیفزاید یا به تاریکی دچار کند.
من و زهر تو که هم زهری و هم تریاقیمن و درد تو که هم دردی و هم درمانی
هوش مصنوعی: من و زهر تو، هم زهر هستیم و هم داروی هم؛ من و درد تو، هم درد هستیم و هم درمان.
جلوه کن جلوه که هم ماهی و هم خورشیدیباده ده باده که هم خلدی و هم رضوانی
هوش مصنوعی: زیبایی خود را نشان بده، زیرا تو هم مانند ماه و هم مانند خورشید درخشان هستی. نوشیدنی بده، زیرا تو هم همانند بهشت و هم چون نعمتهای بهشتی هستی.
من و نقش تو که هم صورت و هم معناییمن و وصل تو که هم جانی و هم جانانی
هوش مصنوعی: من و تصویر تو همیشه با هم هستیم، هم از نظر شکل و هم از نظر معنا. من و ارتباط با تو نیز به گونهای است که هم نفس یکدیگریم و هم روح هم هستیم.
من سیه روز و سیه کار و سیه اقبالمتو سیه زلف و سیه چشم و سیه مژگانی
هوش مصنوعی: من در زندگی خود روزهای تاریک و کارهای بدی دارم، و بخت خوبی نصیبم نشده است. اما تو با تاریکی موها و چشمانت، و مژگان سیاهت زیبایی خاصی داری.
نه همین دانهٔ خال تو ره آدم زدکز سر زلف سیه دامگه شیطانی
هوش مصنوعی: دانهٔ خال تو، باعث خطای انسان شده است، چون از موهای سیاه تو، دام شیطانی به وجود آمده است.
آه اگر بر دل دیوانه ترحم نکنیتو که با سلسله زلف عبیر افشانی
هوش مصنوعی: آه، اگر بر دل دیوانهای رحم نکنی، تو که با زلفهای خوشبویی که داری، جذابیت پخش میکنی.
گر دل از نقطهٔ خال تو بنالد نه عجبعجب این است که در دایرهٔ امکانی
هوش مصنوعی: اگر دل از زیبایی و جذابیت تو شکایت کند، جای تعجب ندارد. تعجب اینجاست که چنین احساسی در دنیای ممکنات وجود دارد.
مگر ای زلف ز حال دلم آگه شده‌ایکه پراکنده و شوریده و سرگردانی
هوش مصنوعی: شاید تو از حال و روز من خبر داری که اینگونه پریشان و آشفتهام و سرگردان میگردم.
گر پریشان شوی از زلف پری رخساریصورت حال فروغی همه یکسر دانی
هوش مصنوعی: اگر از زلف و زیبایی چهره محبوب خود مضطرب شوی، تمام وضعیت و احوال تو به خوبی مشخص خواهد شد.