شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این غزل به عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد. شاعر از تأثیر عمیق زیبایی معشوق بر دل و جانش سخن می‌گوید و در وصف زلف و لب او از تمثیل‌های زیبا استفاده می‌کند. او به شدت تحت تأثیر چهره معشوق است و در مقابل زیبایی او عاجز است. شاعر می‌گوید که عشق به این زیبایی تمام تلخی‌ها و دردهای دنیا را تمعان می‌کند و حتی اگر خونش بر آستان معشوق بریزد، باز هم از عشق او دست نخواهد کشید. در نهایت، شاعر با ستایش از زیبایی معشوق به او ادای احترام می‌کند.
این غزل فرمودهٔ شاه است بشنوتا به مهر آید دل پرخشم و کینت
هوش مصنوعی: این شعر از شاه است، پس گوش سپار تا دل پرخشم و کینهات نرم و محبتآمیز شود.
«تابم از دل برد زلف عنبرینتصبرم از کف برد لعل شکرینت
هوش مصنوعی: موهای خوشبو و عطری تو من را به شدت تحت تاثیر قرار داده و صبر و تحملم را از دست دادهام. لبهای شیرین تو نیز کار را برای من دشوارتر کرده است.
تنگ شکر از چه ریزد از دهانتنقرهٔ خام از چه خیزد از سرینت
هوش مصنوعی: شیرینی کلامت چرا از دهانت سرازیر میشود و نقرهٔ ناب چرا از وجودت به راه میافتد؟
عارف شهر ار ببیند روی ماهتبعد از اینش سجده باید بر جبینت
هوش مصنوعی: اگر عارف شهر، چهرهی زیبای تو را ببیند، بعد از این باید در برابر تو سر به سجده بگذارد.
گر قرین در آسمان جویند مه رامی‌توان هم بر زمین جستن قرینت
هوش مصنوعی: اگر در آسمان به دنبال ماه باشند، میتوان آن را در زمین نیز یافت.
شکر می‌گوید خدای آسمان راهر که می‌بیند خرامان بر زمینت
هوش مصنوعی: هر که به زیباییهای طبیعت و جهان نگاه می‌کند، خدا را سپاس می‌گوید و به خاطر نعمتهایش شادمان است.
تا بسوزانند صورت‌های خود راکاش می‌دیدند نقاشان چینت
هوش مصنوعی: ای کاش نقاشان میتوانستند ببینند که چگونه زیباییهای چهرههای خود را در دل آتش از دست میدهند.
گر بریزد خون من بر آستانتبر نخواهم داشت دست از آستینت
هوش مصنوعی: اگر خونم بر درگاه تو بریزد، هرگز از آستین تو دست نخواهم کشید.
هر دو عالم را به یک نظاره کشتیآفرین بر نرگس سحر آفرینت»
هوش مصنوعی: هر دو جهان را به یک نگاه زیبا آوردهای؛ ستایش بر نرگسی که صبح را خلق کرده است.