شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این شعر در وصف زیبایی و魅力 معشوقی سروده شده است که شاعر در میکده به او می‌نگرد. او از معشوق می‌خواهد که برقع از چهره بردارد تا همه بتوانند زیبایی‌اش را ببینند. شاعر از تابش چهره معشوق و تأثیر آن بر دل و جانش سخن می‌گوید و به مقایسه زیبایی او با خورشید و یاقوت می‌پردازد. همچنین شاعر از سختی و کمرنگ بودن توصیف دیگر زیبایی‌ها در مقابل زیبایی معشوق سخن می‌گوید و به دلنشینی و درخشش او اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که زیبایی معشوق فراتر از تمامی زیبایی‌های دنیا است و او را به عنوان آفتابی در دنیای تاریک توصیف می‌کند.
دوش در میکده با آن صنم قافیه‌دانخواندم این مطلع شه را و زدم رطل گران
هوش مصنوعی: دیشب در میخانه با آن معشوق قافیهسرا این شعر را خواندم و مقدار زیادی شراب نوشیدم.
«برقع از روی برافکن که همه خلق جهانبه یکی روز ببینند دو خورشید عیان»
هوش مصنوعی: حجاب از چهرهات بردار تا همه مردم دنیا یک روز دو خورشید را به وضوح ببینند.
رخ رخشان بنما، دیدهٔ جان را بفروزلب میگون بگشا آتش دل را بنشان
هوش مصنوعی: عزیزم، چهرهٔ زیبایت را نشانم بده و با نگاهت جانم را روشن کن. لبهای شیرینت را باز کن و آتش دل من را خاموش کن.
مهر خورشید رخت هیچ نگنجد به ضمیروصف یاقوت لبت هیچ نیاید به زبان
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی تو چنان بزرگ و بیکران است که هیچ واژه یا وصفی نمیتواند آن را به درستی بیان کند. نور خورشید هم نمیتواند در عمق احساسات من دربارهٔ تو گنجانده شود و زیبایی لبهایی چون یاقوت تو به زبان نمیآید.
دلستانی تو ولی از همه دل‌ها به کنارآفتابی تو ولی از همه ذرات نهان
هوش مصنوعی: عزیز من، تو قلبها را به خود جذب میکنی اما در عین حال از آنها جدا هستی. تو مانند خورشیدی هستی که در میان همه ذرات پنهان است.
موی عنبر شکنت سلسلهٔ گردن دلروی خورشیدوشت شعلهٔ عالم جان
هوش مصنوعی: موهای معطر و خوشبوی او مانند زنجیری است که گردن دل را زیبا می‌کند، او همچون خورشید درخشان و شعلهای است که همهجا را روشن می‌کند و جان عالم را زنده میسازد.
دستم از حلقهٔ مویت همه شب مشک فروشچشمم از تابش رویت همه روز اشک افشان
هوش مصنوعی: تمام شب دستم در حلقهٔ مویت است و روزها از زیبایی روی تو چشمانم پر از اشک میشود.
راستی جز خم ابروی تو نشنیدم منکه مه نو بکشد بر سر خورشید کمان
هوش مصنوعی: بهراستی، جز خم ابروی تو چیزی نشنیدهام، که ماه نو مانند کمانی بر فراز خورشید بکشد.
من ندیدم ز رخ خوب تو فرخنده‌تریجز بلند اختر فرخ ملک ملک ستان
هوش مصنوعی: من هیچ چیز دیگری را زیباتر از چهره دلانگیز تو ندیدهام جز ستارههای درخشان در آسمان که فرمانروایی میکنند.
آفتاب فلک جاه ملک ناصردینکه قرینش ملکی نامده در هیچ قران
هوش مصنوعی: خورشید عالم، نماد قدرت و سلطنت ناصرالدین شاه است و هیچ ملکت و پادشاهی در هیچ دورهای با او همسرت و همردیف نمیشود.
رفته تا طبع فروغی ز پی مطلع شاهشعرش افلاک نشین آمد و خورشید نشان
هوش مصنوعی: طبع شاعرانهی فروغی به دنبال روشنایی و آغاز شعرش، به سوی آسمانها رفته و به اینجا آورده شده است که نور خورشید را به همراه دارد.