غزل شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دیوانگی ناشی از آن سخن می‌گوید. زلف معشوق او را دیوانه کرده و زیبایی چشمانش او را به میخانه می‌کشاند. او حیران شده و نمی‌داند چطور غم عشق در دلش جا گرفته است. دل او هوس عشق می‌کند و اشک‌هایش نشانه درد اوست. شاعر آرزو دارد که اگر فقط یک نگاه از معشوق ببیند، مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، جان خود را فدای آن کند. او از نصایح واعظ خسته شده و می‌خواهد دیوانگی خود را نشان دهد تا از دست آن پندها رهایی یابد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که از می عشق مست شده و دیگر نه به ساغر و پیمانه فکر می‌کند.
می‌کُند سلسلهٔ زلف تو دیوانه مرامی‌کِشد نرگس مست تو به میخانه مرا
هوش مصنوعی: موهای تو دل مرا به شدت میگیرد و دیوانهام می‌کند. چشمان مست و جذاب تو نیز مرا به سمت میخانه و شادمانی می‌کشاند.
متحیر شده‌ام تا غم عشقت ناگاهاز کجا یافت در این گوشهٔ ویرانه مرا
هوش مصنوعی: من در حیرت ماندهام که ناگهان غم عشق تو از کجا در این گوشه ویرانه به سراغم آمده است.
هوس در بناگوش تو دارد دل منقطرهٔ اشک از آنست چو دردانه مرا
هوش مصنوعی: دل من به خاطر تو در کشمکش و تردید است، و اشکهای من نشانهای از این احساسات عمیق و دردناک هستند.
دولتی یابم اگر در نظر شمع رختکشته و سوخته یابند چو پروانه مرا
هوش مصنوعی: اگر بتوانم به مقام و قدرتی برسم، در نظر من مثل شمعی که پروانه را میسوزاند، دلم سوختن و کشته شدن در عشق تو را خواهد داشت.
درد سر می‌دهد این واعظ و می‌پنداردکالتفاتست بدان بیهده افسانه مرا
هوش مصنوعی: این واعظ زندگی را برای من دشوار می‌کند و فکر می‌کند که با نصیحتهایش به من کمک می‌کند، در حالی که در واقع تنها مرا به داستانهای بیهوده می‌کشاند.
چاره آنست که دیوانگیی پیش آرمتا فراموش کند واعظ فرزانه مرا
هوش مصنوعی: راهی که به ذهنم میرسد این است که باید نوعی جنون و بیخیالی از خود نشان دهم تا واعظ حکیم بتواند مرا فراموش کند.
از می مهر تو تا مست شدم همچو عبیدنیست دیگر هوس ساغر و پیمانه مرا
هوش مصنوعی: از زمانی که با محبت تو مست شدم، دیگر هیچ آرزویی برای نوشیدن از جام و پیمانه ندارم.