غزل شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و ناراحتی های شاعر از دوری معشوق می‌پردازد. شاعر از اینکه تنها آرزوی وصال محبوب را دارد، ابراز ناامیدی می‌کند و می‌گوید که خود را به خاطر زیبایی‌های معشوق دچار گمگشتگی کرده است. او به یاد وعده‌های محبوب اشاره می‌کند که هیچ یک از آنها برآورده نشده و از حسرت و شرم از درخواست عشق می‌گوید. در نهایت، شاعر به علائم بی‌توجهی معشوق و کمبود محبتش اشاره می‌کند و از خدا می‌خواهد برایش دلسوزی کند. در کل، شعر حال و هوای تنهایی و longing را به تصویر می‌کشد.
مرا ز وصل تو حاصل به جز تمنا نیستخیال زلف تو بستن خلاف سودا نیست
هوش مصنوعی: من از وصال تو چیزی جز آرزو ندارم و خیال بستن زلف تو نیز خلاف عشق نیست.
وفا ز عهد تو میجست دوش خاطر منجواب داد که خود این متاع با ما نیست
هوش مصنوعی: دیشب در یادآوری وفاداریات، ذهنم به من گفت که خود این دارایی در اختیار ما نیست.
بسی بگفتمت ایدوست هست رای منتدهان ز شرم فرو بسته‌ای همانا نیست
هوش مصنوعی: من بارها به تو گفتهام که تو دوست من هستی، اما تو از روی شرم زبانت را بسته‌ای و نمیتوانی نظر خود را بیان کنی. در واقع، اینگونه نیست که نتوانی صحبت کنی.
هزار بوسه ز لب وعده کرده‌ای و یکینمیدهی و مرا زهرهٔ تقاضا نیست
هوش مصنوعی: هزار بوسه از تو وعده گرفتم، اما هنوز هیچیک را به من ندادهای و من جرأت درخواست نکردن را ندارم.
چو دور دور رخ تست خاطری دریابکه کار بوالعجبیهای چرخ پیدا نیست
هوش مصنوعی: زمانی که چهره تو از دور دیده میشود، اندیشهای را در دل بپروران که کارهای شگفتانگیز زندگی قابل پیشبینی نیستند.
ز میهمان خیالت چو شرمسارم از آنکجز آب چشم و کباب جگر مهیا نیست
هوش مصنوعی: از یاد تو شرمنده و نگرانم، چرا که تنها چیزی که برای من باقی مانده، اشک و ناراحتی در دل است و هیچ چیز دیگری برایم فراهم نیست.
به طعنه گفتی کز ما دریغ داری جانمگر مگوی خدا را عبید از آنها نیست
هوش مصنوعی: به طعنه به من گفتی که آیا جانت را از ما دریغ میکنی؟ اما نگو که خدا را نیز در این میان فراموش کرده‌ای، زیرا عبید (من) از این جماعت نیستم.