غزل شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید و به دل‌باختگی‌هایش اشاره می‌کند. او در پی آرزویی جدید است، اما نتوانسته است همتایی برای عشقش پیدا کند. شاعر به خویشتن می‌گوید که در کوی خود شاهد حالات عاشقانه‌ای بوده و به رسوایی برخی دیگر از عاشقان پرداخته است. او احساس ناتوانی و مسکنت می‌کند و به سادگی درک می‌کند که برای درمان آلامش چاره‌ای جز صبر ندارد. در نهایت، از سعدی به عنوان مثال مثبتی یاد می‌کند و توصیه می‌کند که صبر کن و به فردا امیدوار باش.
میپزد باز سرم بیهده سودای دگرمیکند خاطر شوریده تمنای دگر
هوش مصنوعی: سرم دوباره درگیر افکاری بیفایده است و دل پر از شوق و آرزوهای تازهای میشود که بیهدفاند.
هوس سروقدی گرد دلم میگرددکه ندارد به جهان همسر و همتای دگر
هوش مصنوعی: دل من به شدت مشتاق دیدن محبوبی است که مانند او در دنیا وجود ندارد و هیچ کس دیگری نمیتواند جای او را بگیرد.
دوش در کوی خودم نعره زنان دیده ز دورگشته رسوای جهان با دو سه شیدای دگر
هوش مصنوعی: دیشب در محله خودم، فریادزنان کسی را از دور دیدم که در چشم مردم دنیا مورد سرزنش قرار گرفته بود، به همراه چند فرد دیگر که عاشق بودند.
گفت کاین شیفته را باز چه حال افتاد استنیست جز مسکنت و عجز مداوای دگر
هوش مصنوعی: او می‌گوید که این عاشق چرا اینقدر ضعف و helplessness دارد و حالش چنین است؟ جز این نیست که به شدت ضعیف و درمانده شده است.
چاره صبر است ز سعدی بشنو پند عبید«سعدی امروز تحمل کن و فردای دگر»
هوش مصنوعی: سعدی به ما می‌گوید که باید صبر کنیم و تحمل داشته باشیم، زیرا فردا روز بهتری خواهد آمد. عبید هم به همین نکته اشاره می‌کند که صبر راهحل مشکلات است.