قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵ - ایضا در مدح شاه شیخ ابواسحق
هوش مصنوعی: این شعر درباره عظمت و مقام یک درگاه مقدس و بابرکت است که شایسته احترام و ستایش است. شاعر به درگاه معشوق اشاره می‌کند که چنان ارزشی دارد که مفرغ‌ها و کعبه‌های زمین در برابر آن حقیرند. هر کسی که به این درگاه نزدیک شود، به نوعی در لباسی از محبت و ارادت به بند کشیده می‌شود. شاعر به دلیری و زندگی خوش در سایه‌ای که این درگاه فراهم می‌کند، اشاره می‌کند و از آمال و آرزوهایی که در آنجا تحقق می‌یابند، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر برای درگاه این سلطان عظیم و پرنعمت، آرزوی موفقیت و برکت می‌کند.
ای بر در تو دولت و اقبال پاسبانوی خاک آستانهٔ تو کعبهٔ امان
هوش مصنوعی: ای که خوشبختی و سعادت در حضور تو وجود دارد، و محافظت می‌شود. این خاکی که در آستانهٔ توست، همانند خانهٔ امن و مقدسی است که همه به آن پناه میبرند.
هرکس که همچو حلقه برین در ملازمستاو را اسیر و حلقه بگوشند انس و جان
هوش مصنوعی: هر کسی که مانند حلقهای مستحکم به چیزی پایبند باشد، در واقع دل و جانش به آن تعلق دارد و مانند یک اسیر، در آن محکم قرار گرفته است.
وانکس که بر در تو نگردد کلید داردر تخته بند بسته بود چون کلید دان
هوش مصنوعی: هر که به در خانهی تو نگاه نکند، مانند کسی است که درب قفل شدهای دارد و کلید آن را نمیداند.
خرم دریکه باز شود هر سحرگهیبر درگه خجستهٔ سلطان کامران
هوش مصنوعی: هر صبح که در باغ باز می‌شود، شادی و خوشحالی از درگاه سلطان خوشبخت به وجود میآید.
خورشید ملک سایهٔ یزدان جمال دیندارای دهر خسرو گیتی جم زمان
هوش مصنوعی: خورشید، نشان و راهنمای خداوند است، زیبایی دین است و برتری زمان بر جهان را نظاره می‌کند. او مانند پادشاهی بزرگ در دنیای هستی میدرخشد.
شاهی که اطلس تتق زرنگار چرخمانند پرده می‌نهدش سر بر آستان
هوش مصنوعی: سلطانی که مانند رخت خواب زیبای آسمان، دستانش را بر آستان دروازه میگستراند.
بادا همیشه بر در دولت سرای اوتایید و بخت و دولت و اقبال را قران
هوش مصنوعی: باد همیشه بر در خانهی او خوشبختی، شانس و سعادت را به ارمغان بیاورد.