شمارهٔ ۱۰ - در عبرت
هوش مصنوعی: این شعر به عبید خطاب شده و درباره‌ی گل صدبرگ صحبت می‌کند که در صبح خندید. شاعر از عبید می‌پرسد آیا می‌داند چرا گل با وجود غنچه‌های بسته و دل تنگش می‌خندد. او به حکمت نهفته در این خنده اشاره می‌کند و می‌گوید این خنده ناشی از باد نیست، بلکه به ثبات جهان و غفلت انسان‌ها از حقیقت زندگی مربوط می‌شود. در واقع گل به بقا و استمرار خود و ناآگاهی ما می‌خندد.
ای عبید این گل صد برگ بر اطراف چمنهیچ دانی که سحرگاه چرا می‌خندد
هوش مصنوعی: این گل زیبا و خوشبو در کنار چمن، در صبح زود به چه دلیلی شادی می‌کند؟ آیا تو میدانی چرا چنین حالتی دارد؟
با وجود گره غنچهٔ و تنگی دل اوحکمتی هست نه از باد هوا می‌خندد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه غنچه بسته و دل او تنگ است، اما دلیلی وجود دارد که او به خاطر چیزی عمیقتر از باد و هوا، می‌خندد.
چون ثبات فلک و کار جهان می‌بیندبه بقای خود و بر غفلت ما می‌خندد
هوش مصنوعی: وقتی که آسمان و تغییرات دنیا را میبیند، بر ادامه وجود خود می‌خندد و به بیخبری ما طعنه میزند.