رباعی شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از غم و عشق سخن میگوید. او بیان میکند که عشقش به معشوق در دلش نشسته و چشمانش به زیبایی او (که به نرگس تشبیه شده) مینگرد. این غم از دلش نمیرود و اشکهایش از دامنش جدا نمیشود.
تا مهر توام در دل شوریده نشستوافتاد مرا چشم بدان نرگس مست
هوش مصنوعی: زمانی که عشق تو در دل بیتابم نشسته و جا گرفته، چشمانم به زیبایی و جذابیت آن نرگس مست افتاده است.
این غم ز دلم نمینهد پای برونوین اشگ ز دامنم نمیدارد دست
هوش مصنوعی: این غم به قدری در دل من جا گرفته که هیچوقت نمیتواند از آن خارج شود و این اشکها نیز همچنان از دامن من دست نمیکشند.