بخش ۱۰ - پیغام رسانیدن قاصد
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف مرغان سخن‌ساز می‌پردازد. ضمیر پاک این مرغ می‌داند که دل شاعر پر از درد و اندوه است. این مرغ در خلوتی آرام به بیان افسانه‌ها و حکایات می‌پردازد و از دل شاعر غم‌ها را روایت می‌کند. همچنین، او به رمزها و معانی عمیق در سخن اشاره می‌کند و از این طریق، به بحث در مورد هنر و مستوری می‌پردازد. در نهایت، شاعر بر اهمیت و زیبایی این سخن‌وری و حکایت‌گویی تاکید می‌کند.
ضمیر پاک آن مرغ سخن سازچو این افسانه کردم پیشش آغاز
هوش مصنوعی: ضمیر بیآلایش آن پرندهی سخنگو، وقتی که این داستان را برایش شروع کردم.
شد از حال دل پر دردم آگاهچو آتش گشت و شد با باد همراه
هوش مصنوعی: دل پر درد من از حالش آگاه شد، وقتی که آتش گرفت و با باد همصدا شد.
به خلوتگاه آن آرام جان رفتباستادی ز هر چشمی نهان رفت
هوش مصنوعی: در مکانی که دل آرامش دارد، او به آرامی وارد شد و از دید هر نگاهی پنهان گشت.
باو از هر دری افسانه میگفتحکایت خوب و استادانه میگفت
هوش مصنوعی: او از هر موضوعی داستانی جذاب و زیبا روایت میکرد و به خوبی و مهارت صحبت میکرد.
ز من هر دم غمی تقریر میکردز دریائی نمی تقریر میکرد
هوش مصنوعی: هر لحظه از من غمی را بیان میکرد، اما از دریا هیچ چیزی نمیگفت.
چو رمزی زین حکایت یاد کردیسمنبر زان سخن فریاد کردی
هوش مصنوعی: وقتی رمزی از این داستان را ذکر کردی، به خاطر آن سخن به فریاد درآمدی.
بصنعت زین سخن دوری نمودیبدو آئین مستوری نمودی
هوش مصنوعی: با مهارت خود باعث شدی که از این سخن دور بمانی و به ما رمز و رازی را نشان دادی که در پس آن پنهان است.