شمارهٔ ۵۹ - مراعات النظیر
هوش مصنوعی: در این شعر، آهویی با دم مشکین و شاخی بادکننده به تصویر کشیده شده است. هنگامی که نگاهش به گلی در باغ بختش می‌افتد، از شتابش کم می‌کند و به آرامی مانند گل از پشت باد به زمین می‌رسد. روی این آهو همانند گل است و زمین را با عطر سمن و یاسمن پر می‌کند.
آهوی مشکین و سرش باد شاخوز دم او مشک به صحرا فراخ
هوش مصنوعی: آهوئی با پشمهای تیره و زیباست که سرش به شاخی نرم و لطیف مزین شده و از دمی که دارد، عطر خوشی به دشت میپاشد.
چشم چو بر گلشن بختش فتادگشت پیاده چو گل از پشت باد
هوش مصنوعی: زمانی که چشمش به خوشبختی و سرنوشت خوبش افتاد، مانند گلی بود که از پشت باد به زمین افتاد و به زمین افتاد.
روی چو گل بود به پشت زمینگشت زمین پر سمن و یاسمین
هوش مصنوعی: صورتش مانند گل است و زمین به خاطر او پر از سمن و یاسمن شده است.