بخش ۸ - حکایت جوان مردان تشنه
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به توصیف حال و هوای حاجیان در دشت حجیز هنگام تلاش برای رسیدن به کعبه می‌پردازد. آنها در گرمای شدید و تشنگی به سر می‌برند و وقتی توان走орожان کم می‌شود، درد و مرگ بر سر و پاهایشان می‌افتد. ناگهان سواری ناشناخته از دور می‌آید و برای آنها آبی که گویی زنده‌کننده است، می‌آورد. هر کس به نوبه خود سعی می‌کند که جانش را فدای دیگری کند تا او زنده بماند. در نهایت، تعدادی از آنها از شراب حیات‌بخش بی‌بهره می‌مانند و به حالت محضر می‌رسند، در حالی که لذت دیگران را از آن می‌سوزند. شاعر در انتهای شعر از شجاعت و جوانمردی انسانی سخن می‌گوید که جانش را برای دیگران می‌دهد.
کعبه روی چند به گرمای تیزتشنه فتادند به دشت حجیز
هوش مصنوعی: کعبه به خاطر گرمای شدید و طاقتفرسا، چند بار به دشت حجیز افتاد و دچار زحمت شد.
چون به قدم طاقت گامی نماندخون به حد جرعه به جامی نماند
هوش مصنوعی: زمانی که پای توانمندی دیگر قادر به حرکت نیست، خون نیز به اندازهای نمیرسد که در جامی بماند.
بر تل تفسیده قضا می‌زدندز انده مردن سر و پا می‌زدند
هوش مصنوعی: بر بلندی فرسوده و خراب به قضا و مقدر می‌زدند، از اندوه مرگ شور و شوق داشتند و سر و پا می‌زدند.
دود اجل خاست ز هر بندشانبی خودی از پای در افگندشان
هوش مصنوعی: دود مرگ از هر رابطهای بلند شد و بیدلیل آنها را به زمین انداخت.
ناگه از اطراف بیابان و دشتناقه سواری سوی ایشان گذشت
هوش مصنوعی: ناگهان، در حاشیه بیابان و دشت، فردی بر روی شتری در حال عبور به سمت آنها بود.
سوزش‌شان دید درونش بسوختاز تف هر سوخته خونش بسوخت
هوش مصنوعی: دید سوزش آنها را، در دلش آتش گرفت و از درد، خونش به هر سو ریخت.
گریه‌کنان آمد از اشتر فرودبر سر هر تشنه روان کرد رود
هوش مصنوعی: او به شدت گریه کرده و از شتر پایین آمده است و بر سر هر تشنهای، آب را روان کرده است.
شربتی از مطهره در طاس ریختزانچه خضر در لب الیاس ریخت
هوش مصنوعی: نوشیدنی پاکیزهای در کاسهای ریخت، همانطور که خضر در لب الیاس ریخت.
پیش یکی برد که این را بگیرچشمهٔ حیوان خور و تشنه ممیر
هوش مصنوعی: برو به کسی پیشنهاد بده که این را بگیرد، چشمهٔ حیات را بنوشد و از تشنگی بمیرد.
او طرفی کرد اشارت به یارکوست ز من تشنه تر او را سپار
هوش مصنوعی: او به یار خود اشاره کرده و می‌گوید: این شخص از من بیشتر تشنه محبت اوست، پس بهتر است او را به او بسپاری.
چون سوی آن برد چنان کوثریکرد روان او به سوی دیگری
هوش مصنوعی: وقتی او به سوی آنجا میرود، مانند آب گوارایی که به سوی دیگری سرازیر می‌شود، روان او نیز به سمت دیگری میرفت.
جست چنان هر یک از ایثار خویشمرگ خود و زندگی یار خویش
هوش مصنوعی: هر یک از آنان با ایثار و فداکاری خود، انگار که جانشان را به خطر میاندازند، به دنبال سعادت و زندگی یارشان هستند.
دور چو ساقی ز سر آغاز کردچشم حریفان قدری باز کرد
هوش مصنوعی: ساقی دور شد و از سر آغاز به سمت دوستانش نگاه کرد و چشمانش را کمی باز کرد.
مست نخستین که نخورد آن شرابگشت مزاج از سکراتش خراب
هوش مصنوعی: کسی که در ابتدا از شراب نچشید، حال و مزاجش تحت تأثیر خوشیهای آن خراب نشد.
خواجه صلا گفت و جوابش نبودخاک شد آن تشنه که آبش نبود
هوش مصنوعی: خواجه صلا گفت و کسی به او پاسخ نداد. آن تشنهای که آبی برایش نبود، خاک شد.
بر دگران برد چو آن آب سردآن همه را نیز نماند آب خورد
هوش مصنوعی: اگر کسی به دیگران آب سردی برساند، دیگران هم در نهایت از آن آب بهرهمند نخواهند شد.
آب نزد کاتش‌شان مرده بودجان ز میان زحمت خود برده بود
هوش مصنوعی: آب در کنار آتش آنها خشک شده بود و جان او از زحمتهایی که کشیده بود، گرفته شده بود.
شربت خود خورد نف از دل نشاندو آنچه ز لب خورد ز مژگان فشاند
هوش مصنوعی: او از دلش شربت عشق را مینوشد و آنچه را که از لبانش میچشد، از چشمانش میریزد.
ماند به حیرت ز چنان مردییکاینست جداگانه جوان مردیی
هوش مصنوعی: به شدت تحت تاثیر و شگفتی از وجود چنین انسانی هستم که به تنهایی نمونهای از جوانمردی و شجاعت است.
هست جوان مرد درم صد هزارکار چو با جان فتد آنجاست کار
هوش مصنوعی: مردان بزرگ و شجاع در دل خود توانایی و انرژی بیحد و اندازهای دارند، اما هنگامی که جانشان در خطر بیفتد، نمایان می‌شود که واقعاً تواناییهایشان را چگونه به نمایش میگذارند.
ای که نداری روش آن سرانچند چو خسرو صفت دیگران
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند سران و بزرگان آنقدر شایسته نیستی، همچون خسرو، به دیگران نگاهی نداشته باش.