بخش ۳۱ - در ختم این نامهٔ مسلسل مجنون و لیلی، که هر رقمش مقر قلب است و خط کشیدن برونمای حرف گیران، که صحیفهٔ مردمان انگشت پنج کنند، و چون نامه ایشان کسانی بر پیچند، از پیچ پیچ مشتی آتام حسن التفاوت کنند، ان شاء الله که کرام الکاتبین این نامه را سیاه نه پیچاند، یوم نطوی اسماء کطی السجل للکتب - امیرخسرو دهلوی

چون گنج هنر گشاد بختمنوباوهٔ غیب گشت رختم

ارزانی گوهر گران خیزکرد از همه سو خزنده را تیز

می‌خواست بسی دل هوس بازکز سحر قدیم نو کنم ساز

بیرون دهم از دم درونیبا جادوی رفته هم فسونی

پی بر، پی او، چنانک دانمگفتم قدمی زدن توانم

از شیوهٔ خود رمیده گشتمتسلیم همان جریده گشتم

چیدم به قلم نمونه‌ای بیشبر دم ز میان تکلف خویش

آرایش پیکر معانیشستم به سلامت و روانی

زان سکه که مرد پر هنر داشتزین به نتوان نمونه برداشت

گر خود به زلال من شدی غرقممکن نشدیش در میان فرق

زین پیش تفاوتی ندانمکان از دل اوست وین ز جانم

مردم که به زاد توأمانندهم هر دو به یکدگر نمانند

دو خط که نویسی از یکی دستهم نوع تفاوتی درو هست

نقاش، که پیکری نشان کرد،دیگر نتواند آن چنان کرد

مقصود من از بیان این حرفطرز سخنت و صرفهٔ صرف

کاقبال کسان به زهرهٔ شیربه زین نتوان ستد به شمشیر

ای آنکه به مرا نهی ناموز غورهٔ خویش کنی کام

از من نظرت به چشم سوزنواندر دف تو هزار روزن

گر ما ز هنر تهی میانیمبا روی تو بگوی، تا بدانیم

نبود چو فسانهٔ تو نامیبیهوده چه لافی از «نظامی»

گفتی: دم اوست مرده رازیست،آن زان ویست، زان تو چیست؟!

گر زان قدح آری آب خوردمبی گفت تو اعتراف کردم

صد رحمت ایزدی بران مردکز کیسهٔ خود بود جوان مرد

زان کرده‌ام این نوای خوش سازتا گوش زمانه را کنم باز

زنده‌ست به معنی اوستادمور نیست منش حیات دادم

آن گنج فشان گنجه پروردبودست بدین متاع در خورد

وانگه ز جهان فراغ جستهوز شغل زمانه دست شسته

باری نه به دل مگر همین بارکاری نه دگر مگر همین کار

گنجی و دلی ز محنت آزادآسودگی تمام بنیاد

از هر ملکی و نیک نامیاسباب معاش را نظامی

مسکین من مستمند بی توشاز سوختگی، چو دیگ، در جوش

شب تا سحر و ز صبح تا شامدر گوشهٔ غم نگیرم آرام

باشم ز برای نفس خود رایپیش چو خودی، ستاده بر پای

مزدی که دهند، منت دادوان رنج که من برم، همه باد

چون خر که علف کشد به زاریریزند جوش، ولی به خواری

گر از پس هفته‌ای زمانییابم ز فراغ دل نشانی

سهلست به فرصتی چنان تنگ،کاونده چه زر برارد از سنگ؟

ممدوح خجسته را کنم یاد،یا رغبت سینه را دهم داد؟

بخت این که سخن سبک عنانستکان دل دل و گنج بر زبانست

کلکم که سرش زبان غیب استگنجینه گشای کان غیب است

آواز دهد چو در روانیلبیک زنان دود معانی

از جنبش نظم گرم رفتاردلالهٔ فکر مانده بی کار

گر از تک و پوی آب و نانمبودی قدری خلاص جانم

روشن گشتی که از چنین درآفاق چگونه کردمی پر

با این همه هر که بیند این گنجمعلوم کند حد سخن سنج

از شکر خدای خوش کنم کامکاغاز صحیفه شد به انجام

نامش که زغیب شد مسجل«مجنون لیلی» به عکس اول

تاریخ ز هجرت آنچه بگذشتسالش نودست و شش صد و هشت

امید که هر خرد پناهیاز چشم رضا کند نگاهی

زانکس که نگه کند به تمکینانصاف طلب کنم، نه تحسین

یارب چو من سیاه نامهکاراستم این ورق به خامه

هر چند بد آمد این شمارمچشم از تو، به جز بهی ندارم

شعر، ار چه صلاح کار دین نیستبر وی، ز شریعت آفرین نیست

این نامه، سزای آفرین باد!انشاء الله که همچنین باد!