شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و رنج‌های عاشقانه خود اشاره می‌کند. او از اینکه چشمانش را به خواب راحت داده، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق به ناگهان، درد و غم را از درونش به بیرون آورده است. دل او در چنگال زیبایی‌های جهان قرار دارد و احساس می‌کند که در این دنیای پر از غم، تنها مانده است. روزها در شب غم سپری می‌شود و او آرزو می‌کند که ای کاش وجودش، ننگی برای او نباشد. توبه‌اش از روی زیبایی‌ها ممکن نیست و دنیا فقط آزمون‌هایی سخت به او داده است. شاعر به دنبال کسی است که حال و روز او را درک کند و دلی پر از درد را به تصویر می‌کشد. همچنین، او به بی‌فایده بودن پند و نصیحت‌های دیگران در این شرایط اشاره کرده و خواهان رهایی از درد عشق است.
رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما راعشق آمد و برآورد از سینه دود ما را
هوش مصنوعی: آنکه آرامش و راحتی ما را فراهم میآورد، رفت. حالا عشق برای ما آمده و از عمق وجودمان غمی را به همراه دارد.
تاراج خوبرویی در ملک جان در آمدآن دل که بود وقتی گویی نبود ما را
هوش مصنوعی: جمشید در زیبایی و جذابیت، در دل ما وارد شد و غوغایی به پا کرد. دل ما که زمانی احساس امنیت میکرد، اکنون در این حالت بیپناهان به سر میبرد و غمگین است.
پاسنگ خویش بودم در گوشهٔ صبوریبادی ز سویت آمد اندر ربود ما را
هوش مصنوعی: من در کنار صبر و استقامت خود را حفظ کرده بودم، اما ناگهان بادی از سوی تو مرا به شدت تحت تاثیر قرار داد و به سوی خود کشید.
هر روز در شب غم خوش می‌کند سرایمآن دیدنی که اول خوش می‌نمود ما را
هوش مصنوعی: هر روز در شب غم، خانهام را با یاد او شاد میکنم؛ آن تصویر زیبایی که ابتدا برای ما دلنشین بود.
از خاک هستی ما گرد عدم برآمدای کاشکی نبودی ننگ وجود ما را
هوش مصنوعی: ما از خاک به وجود آمدهایم و اگر کاشکی نمیبودیم، ننگ وجود ما از بین میرفت.
ممکن نگشت توبه ما را ز روی خوبانگیتی به محنت و غم چند آزمود ما را
هوش مصنوعی: توبه ما به خاطر زیبایی‌های دنیا از بین نرفت؛ بلکه ما را با سختیها و دردها آزمایش کردند.
امروز کو که بیند سرمست و بت‌پرستمآن کو به نیکنامی دی می‌ستود ما را
هوش مصنوعی: امروز چه کسی را داریم که مست و شیفتهی بتها را ببیند؟ آن کسی که در گذشته به خاطر نیکویی و نام نیک ما را ستایش میکرد.
تیغی ز درد باید محنت‌زدای عاشقکز صیقل محبت نتوان زدود ما را
هوش مصنوعی: برای رهایی از رنج‌های عشق، باید سلاحی برنده از جنس درد داشته باشیم، زیرا نمیتوانیم آثار محبت را از دلمان پاک کنیم.
خسرو چو نیست زآنها کز تو برد به کشتناین پندهای رسمی دادن چه سود ما را
هوش مصنوعی: خسرو وقتی در میان آنها نیست، از تو به کشتن میرسد. این نصیحت‌های ظاهری چه فایدهای برای ما دارد؟