شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از عواطف عمیق و دردناک شاعر در فقدان معشوق است. شاعر به صورت استعاری بیان می‌کند که بدون حضور محبوب، زیبایی‌های زندگی (مانند گل‌ها) به حالت ویرانی درآمده‌اند. او از رنج و عذاب خود می‌گوید و اینکه بدنش مانند چنگی خشک و بی‌صدا شده است. درد عشق او آن‌قدر عمیق است که انگار رگ‌هایش به تارهایی تبدیل شده‌اند. اشاره به زیبایی محبوب و تلاش برای رسیدن به او در ذهنش وجود دارد، اما در عین حال از غم و اشک‌هایش نیز سخن می‌گوید. شاعر در نهایت به ناامیدی و درد عمیقش اشاره می‌کند که همچنان با وجود تمام رنج‌ها، عشق او ادامه دارد.
ای بی تو گلهای چمن شسته به خون رخسارهاخار است بی رخسار تو در دیده گلزارها
هوش مصنوعی: بدون حضور تو، گلهای چمن با خون چهرههاشان شسته شده و مانند خار به نظر میرسند. بدون وجود تو، در چشمهای گلزارها نیز زیبایی وجود ندارد.
شد پوستم بر استخوان چون چنگ خشک و از فغانرگها نگر اینک بر آن افتاده همچون تارها
هوش مصنوعی: پوستم بر استخوانم مانند چنگی خشک شده و از درد، رگهایم به حالت فریاد در آمدهاند؛ اکنون بر آنها افتادهام و به شکلی همچون تارها درآمدهام.
تا آفتاب و روی مه دیدند آن زلف سیهدر کوی او رو همچو که مانده ست بر دیوارها
هوش مصنوعی: وقتی که خورشید و چهرهٔ ماه را مشاهده کردند، آن زلف سیاه در کوی او مانند نقش و نگارهایی است که بر دیوارها باقی ماندهاند.
هر گه که چوگان بازد او، بازم به راهش سر چو گوآری، مرا در عشق او باشد ازین سر کارها
هوش مصنوعی: هر بار که او بازی را شروع می‌کند، من هم در راهش، سر به زیر میآورم و فقط به او فکر میکنم. در عشق او همیشه با این مسائل درگیرم.
تا چند چشم پر زنم در عشق خون بارم ز غمآری، که از غم شسته ام من دست ازین خون بارها
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در عشق غمگین و غمناک هستم و از غصه و درد به شدت رنج میبرم. اما حالا تصمیم گرفتهام که از این غم و اندوه دست بردارم و خودم را از آن آزاد کنم.
پیکان که بودی در درون با تیر خود کردی برونخرسندییی دارم کنون در را بدان زنگارها
هوش مصنوعی: تو که مانند پیکانی بودی که دلت را با تیر محبتش نشانه گرفته و خارج کردی، اکنون به خاطر خرسندیای که برایم به ارمغان آوردی، درهایی را که به زنگار افتادهاند باز میکنم.
از دیده اشک من روان، آن سرو دلجوی کسانخسرو چو بلبل در فغان او همنشین با خارها
هوش مصنوعی: از چشمانم اشک میریزد، آن محبوب دلنواز مانند خسرو، در فریاد من همچون بلبل درحال ناله است و در کنار خارها نشسته است.