شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و دلبستگی به محبوبی نازنین اشاره دارد که دلش را تسخیر کرده است. این عشق، او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و حتی با کینه و مشکلاتی که در رابطه وجود دارد، مهر محبوب از دل او نمی‌رود. شاعر از یاد زلف محبوب پریشان حال است و در خلوت خود نیز در فکر اوست. او به هجوم عاشقان به لب محبوب اشاره می‌کند و از احساس ناتوانی خود در برابر این عشق سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که این عشق، بهار زندگی‌اش است و نمی‌تواند از آن رهایی یابد، چرا که عشق و عقل را در تضاد می‌بیند و می‌داند که هیچ توانایی برای جلوگیری از این احساسات ندارد.
مرا در سر هوای نازنینی ستکز او تاراج شد هر جا که دینی ست
هوش مصنوعی: من در دل خود آرزوی معشوقی را دارم که از او، هر جا که دین و ایمان و وفایی وجود داشته، به غارت رفته است.
نخواهد رفت مهرش از دل مناگر چه با منش هر لحظه کینی ست
هوش مصنوعی: عشق او از دل من نمی‌رود، حتی اگر هر لحظه نسبت به من احساس نفرت داشته باشد.
پریشان حالت است از یاد زلفشبه گیتی هر کجا خلوت نشینی ست
هوش مصنوعی: حالت پریشان او به خاطر یاد زلفش است، هر جا که در دنیا خلوت و تنهایی باشد.
هجوم جان مشتاقان بر آن لبچو غوغای مگس بر انگبینی ست
هوش مصنوعی: حضور دلهای مشتاق در کنار آن لب، شبیه شلوغی مگسها بر روی شیرهی انگور است.
تنم چون خاک شد، رنجه مکن پایترا هم زیر پا آخر زمینی ست
هوش مصنوعی: وقتی جسم من به خاک تبدیل شود، لطفاً پاهایت را بر روی من نگذار. در نهایت، همه ما به زمین تعلق داریم.
بهار من تویی، زانم چه سود استکه در عالم گلی یا یاسمینی ست
هوش مصنوعی: بهار وجود من تو هستی، پس چه فایده دارد که در دنیا گل یا یاسمن دیگری وجود داشته باشد؟
دل از پیشت سلامت چون توان بردکه در هر گوشه چشمت کمینی ست
هوش مصنوعی: دل از پیشت میخواهد که سلامت باشد، اما چگونه میتواند وقتی در هر گوشه چشمت، کمینهایی وجود دارد که میتواند آن را تهدید کند.
مجو آخر تو هشیاری ز خسروکه عشق و عقل را دیرینه کینی ست
هوش مصنوعی: به دنبال هشیاری و آگاهی از خسرو نباش، چرا که عشق و عقل تاریخچهای طولانی از دشمنی دارند.