شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جذابیت معشوق سخن می‌گوید. شاعر احساس رضایت و خرسندی را از آغوش انعام الهی بیان می‌کند و به زیبایی معشوق اشاره دارد. او بیان می‌کند که اگر دلش به خاطر عشق از دست برود، ابداً نگران نیست، زیرا آن دل و جان و عقل و دینش نیز راضی و قانع‌اند. شاعر با استفاده از تشبیه‌های زیبا، زیبایی و محبت معشوق را توصیف می‌کند و می‌گوید که بدون وجود او، زندگی ارزش چندانی ندارد و بهشت و جهنم هیچ فرقی ندارند. همچنین به احساسات خود در دوری از معشوق، کمرنگی قامت و اشک‌هایش اشاره می‌کند و در نهایت، به زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق می‌پردازد.
دل ز انعامت، مها، با التفاتی قانع استدیده در ماهی اگر بیند، رخت خوش طالع است
هوش مصنوعی: دل من به لطف و خوبیهای تو راضی است و اگر هم به ماهی نگاه کند، چهرهات را خوشبختی میبیند.
گر برفت از شوق رویت دل ز دستم، باک نیستدل برفت و جان برفت و عقل و دین خوش قانع است
هوش مصنوعی: اگر عشق تو باعث شد که دل من از دست برود، اشکالی ندارد؛ زیرا دل و جان و عقل و دین من همه راضی به این وضعیت هستند.
نقطه خالش به رخ منشور حسن است و نشانستملک لطف دلبری را روی خوبش جامع است
هوش مصنوعی: نقطهای که بر روی چهرهاش است، نشانه زیبایی اوست و نمایانگر ویژگیهای دلرباییاش میباشد. چهره زیبا و دلنشین او تمام خصوصیات خوب را در خود دارد.
جنت و دوزخ بهشت و مردگی عین حیاتبی تو جنت دوزخ است و زندگانی ضایع است
هوش مصنوعی: بهشت و جهنم، با زندگی و مردن، بدون وجود تو هیچ معنایی ندارند. بدون تو، بهشت و جهنم فقط تعبیر بیهودهای از زندگی هستند.
چون بنفشه خم گرفته قامتم در هجر توهمچو نرگس چشم من باز است و اشکش دامع است
هوش مصنوعی: در غیبت تو، قامت من همچون بنفشه که خمیده شده است، در اضطراب و غم به سر میبرد. اما چشمهایم همچون نرگسی باز است و اشکهایم جاری میشوند.
کاکل مشکین پریشان بر رخ چون مه فگنتا بپندارند کابری بر رخ مه واقع است
هوش مصنوعی: موهای سیاه و پریشان او بر چهرهاش چون ماه میدرخشد، تا دیگران گمان کنند که زیبایی او چنان است که انگار گلی بر روی ماه قرار گرفته است.
همچو ابر بی حیا سرگشته و برگشته بادهر که خسرو را ز ماه روی خوبت مانع است
هوش مصنوعی: مانند ابری بیباک و سردرگم، بگذار باد بوزد؛ هر کسی که مانع از دیدن زیبایی صورت تو باشد، باید بداند که سرنوشتی ناپسند در انتظارش است.