شمارهٔ ۳۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و دلشکستگی عشاق صحبت می‌کند و از معشوق می‌خواهد که با فرستادن بوسه‌ای و نوید وصال، دل‌های دلباختگان را شاد کند. او خود را در برابر زیبایی معشوق ضعیف و ناچیز می‌بیند و از او می‌خواهد که نور و شادی را به زندگی‌اش وارد کند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که معشوق با لبخندش دل‌ها را می‌رباید و خواستار پیامی از خوشی و وصال است. در نهایت، او به پادشاهی اشاره می‌کند که به خاطر عشقش جان می‌دهد و از معشوق می‌خواهد که برای او نیز شادی و طرب را فرستاده شود.
از بند زلف غمزدگان را سبب فرستوز قند لعل دلشدگان را طرب فرست
هوش مصنوعی: از گیسوان غمگینان، پیام خوشحالی بفرست و از دندانهای مرواریدی دلبرها، شادی و لذت را هدیه بده.
از من به فن لب آمده جانی ربوده اییک بوسه نامزد کن و بازم به لب فرست
هوش مصنوعی: این بیت به احساس عمیق عاشقانه اشاره دارد. گویا شخصی از دیگری خواسته که یک بوسه به او بدهد و این بوسه به قدری ارزشمند است که گویی جان او را گرفته است. او خواهان این است که دوباره همین تجربه را تکرار کند.
تو ماه و من چو تار قصب در غمت ضعیفای ماهتاب، نور به تار قصب فرست
هوش مصنوعی: تو مثل ماهی و من همچون نخی ضعیف در اندوه تو هستم. ای ماه تابان، لطفاً نور خود را بر این نخ ضعیف بتابان.
امروز چون به خنده رطب لب گشوده ایما را خبر از آن رطب بوالعجب فرست
هوش مصنوعی: امروز که با خنده لبخند به لب آوردهای، برای ما از آن خرماهای شگفتانگیز خبر بفرست.
سلطانی از پی تو فرستاد جان، تو نیزاز وعده وصال به جانش طرب فرست
هوش مصنوعی: یک پادشاه به دنبال توست، اکنون تو هم از طرف خود با وعده دیدار به او شادی و نشاط بفرست.