شمارهٔ ۳۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان مشکلات و فتنه‌هایی می‌پردازد که در آغاز هر چیزی وجود دارد. او با اشاره به خطی که نماد آغاز رستن است، می‌گوید که در این آغاز، مشکلات و آفت‌ها نیز کمین کرده‌اند. او از مخاطب می‌خواهد که به این آغاز توجه کند و نباید فراموش کند که هر چیزی ممکن است در ابتدا دچار سختی و فتنه باشد. در نهایت، اشاره به خطراتی دارد که ممکن است از درون دلش برآید و با راز و رازی که در این دنیای رستن نهفته است، ارتباط دارد.
آن خط پر بلا که در آغاز رستن استبا او چه فتنه ها که در انبار رستن است
هوش مصنوعی: آن خط نازک و پر از مشکلات که در آغاز زندگی به وجود آمده، چه بلایایی که در دل آن زندگی نهفته است.
ساکن تری که می دمد آن سبزه بر گلتنی کاهلی که سبزه ات از باز رستن است
هوش مصنوعی: تو به خودت ساکت و آرامی که سبزه ها بر روی خاکت میرویند، پس چرا بیتوجهی میکنی؟ سبزهات از بازگشت و رویش مجدد نشانه میدهد.
آغاز خط به ما منما و مکش، ازانکهر آفتی که هست، در آغاز رستن است
هوش مصنوعی: به ما نشان نده که از کجا شروع کنیم و دست از کار نکش، زیرا هر مشکل یا سختی که وجود دارد، در آغاز راه است.
با ما روا مدار که آید برون ز پوستآن دشمن کشنده که بر ساز رستن است
هوش مصنوعی: با ما بدی نکن، زیرا آن دشمن خطرناک که باعث رهایی است، ممکن است از درون ما بیرون بیاید.
ترسم که راز خسرو از این دل برون دمدخط با لبت نهفته که در راز رستن است
هوش مصنوعی: نگرانم که راز و رمز عشق خسرو از قلبم بیرون بیاید، و این در حالی است که خطی که بر لبان توست، خود حاوی همین راز است که در آن دلیل رهایی نهفته است.