شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر توصیف زیبایی و ویژگی‌های خاص یک فرد محبوب است. شاعر به آفتاب و زیبایی آن اشاره کرده و تشبیهاتی از قبیل شکل صنوبر و سرو برای توصیف قد و قامت محبوب استفاده می‌کند. او همچنین به عطر و بوی خوش موهای معشوقه‌اش و تأثیر آن بر طبیعت اشاره دارد. علاوه بر این، شاعر از مقام و ارزش والای محبوب می‌گوید که بر دیگران تأثیر می‌گذارد و حتی دریا از شرم زیبایی او خشک می‌شود. در کل، این شعر به ستایش معشوق و ویژگی‌های برجسته‌اش پرداخته است.
ای آفتاب تافته از روی انورتوی کوفته نبات ز لعل چو شکرت
هوش مصنوعی: تو ای آفتاب که از چهرهات روشنی میتابد، نیکوکار و دلنواز، همچون نباتی که از لعلهای سرخ به شیرینی شکر میماند.
شکل صنوبر قد تو چون پدید شدبشکفت سرو از قد همچون صنوبرت
هوش مصنوعی: وقتی قامت زیبای تو مانند صنوبر نمایان شد، سرو هم از قدت رونق گرفت و شکوفا شد.
خواهد که بوی تو بکشد باد صبح، اگرباید نسیمی از سر زلف معنبرت
هوش مصنوعی: طبیعتاً صبحگاهی که وزیدن میگیرد، دوست دارد بوی تو را به همراه آورد. اگر لازم باشد، نسیمی از روی زلفهای زیبا و معنویات خواهد وزید.
موی تو سر به سر همه مشک است و هر دمیاز نافه پوست باز کند مشک اذفرت
هوش مصنوعی: موهای تو به تنهایی مانند همه مشکها معطر است و هر لحظه که از نافهات عطری بیرون میآید، بوی مشک را به یاد میآورد.
ای کوه حلم،حلم ترا چون بدید کوهبی سنگ شد ز غیرت ذات موقرت
هوش مصنوعی: ای کوه صبر و بردباری، زمانی که دیگران تو را دیدند، چنان شگفتزده شدند که حتی کوه نیز از سر حسادت به عظمت تو، بیسنگ شد و آنچنان ذلیل گشت که انگار هیچ استقامت و قدرتی ندارد.
تاصیبت گوهر تو به دست صدف فتاددریا تمام آب شد از شرم گوهرت
هوش مصنوعی: تا زمانی که دریای غنای وجود تو در دل صدفی قرار نگیرد، آب دریا به خاطر زیبایی و ارزش تو شرمنده و ناخالص خواهد بود.
سرگشته اند خاک تراخسروان دهرزان خاک گشت خسرو بیچاره بر درت
هوش مصنوعی: خاک تو باعث سرگشتگی و حیرت یاران و بزرگان زمانه است، زیرا از همین خاک، خسرو بیچاره، در برابر درگاه تو قرار گرفته است.