شمارهٔ ۳۳۸ - امیرخسرو دهلوی

نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ستبگوی بهر دلم، ای صبا، کجا خفته ست؟

درین غمم که مبادا گره به تار بودبر آن حریر که آن یار بی وفا خفته ست

بیا بگوی که باز از چه زنده ای و هنوزمگر که فتنه آن چشم پر بلا خفته ست؟

مخسپ ایمن کز گور عاشقان آوازهمی رسد که مپندار خون ما خفته ست

کسی که دعوی بیداری خرد کرده ستبه یک نظاره تو دیده ام به جا خفته ست

به خانمان همه کس خواب زندگی داردجز آنکه او ز هم آغوش خود جدا خفته ست

حساب وصل مدان، خسروا، اگر شیرینبه خواب در بر فرهاد مبتلا خفته ست