شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و دلدادگی شاعر به معشوق می‌پردازد. شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید و اینکه جدایی از او غیرممکن است. او به گریه و درد دل خود اشاره می‌کند و می‌گوید ترک این دنیاها ساده است اما ترک محبت و زیبایی معشوق غیرممکن است. شاعر همچنین از زیبایی‌های معشوق و تاثیر آن بر دل و جانش می‌گوید و در نهایت، به یادآوری لحظات شیرین و شاد با معشوق می‌پردازد و از زیبایی و جذابیت او در مقایسه با هر چیز دیگری سخن می‌گوید. در مجموع، شعر بیانگر عشق عمیق و وابستگی شاعر به محبوبش است.
شوق توام باز گریبان گرفتاشک دوان آمد و دامان گرفت
هوش مصنوعی: شوق دیدار تو دوباره قلبم را تسخیر کرد و اشکهایم به سمت تو جاری شد و دلم را پر کرد.
سهل بود ترک دو عالم، ولیترک رخ و زلف تو نتوان گرفت
هوش مصنوعی: ترک کردن دو دنیا آسان است، اما نمیتوانم از چهره و موهای تو چشم پوشی کنم.
جان منی، بی تو نفس چون زنمزانکه مرا بی تو دل از جان گرفت
هوش مصنوعی: تو جان منی، بی تو نمیتوانم نفس بکشم، چون دل من بدون تو از جان جدا شده است.
هر که چنین فرصتی از دست دادبس سر انگشت به دندان گرفت
هوش مصنوعی: هر کسی که چنین فرصتی را از دست بدهد، به شدت پشیمان و اندوهگین خواهد شد و حسرت خواهد خورد.
عارض او تا بدر آورد خطخرده بسی بر مه تابان گرفت
هوش مصنوعی: صورت زیبا و خواستنی او، تا زمانی که دقت و زیبایی خود را به نمایش گذاشت، نقصهایی از خود را نیز به چشم دیگران آورد و تاثیری عمیق بر دلها گذاشت.
خال تو بر لعل لبت دست یافتمورچه ای ملک سلیمان گرفت
هوش مصنوعی: خال زیبای تو بر روی لبانت، برای یک مورچه به اندازهای ارزش و اهمیت داشت که او گویا در همان لحظه، پادشاهی سلیمان را به دست آورده است.
دل طلب کعبه روی تو کردحلقه آن زلف پریشان گرفت
هوش مصنوعی: دل به سوی کعبهی چهرهی تو رو کرده و آن زلفهای پریشان تو را در آغوش گرفته است.
ما و می و طرف گلستان و یارباد صبا طرف گلستان گرفت
هوش مصنوعی: ما و شراب و مکان گلستان و محبوب، باد صبا به سمت گلستان حرکت کرد.
بی مه رخسار و شب زلف اوخاطرم از شمع شبستان گرفت
هوش مصنوعی: بدون چهره زیبا و شبهای تاریک زلف او، یاد من از شمعی که در شب روشن میسوزد، پریشان شد.
خسرو بیدل ز دو عالم برستوز دو جهان دامن جانان گرفت
هوش مصنوعی: خسرو بیدل از هر دو جهان جدا شد و معشوقهاش را در آغوش گرفت.