شمارهٔ ۳۵۰
هوش مصنوعی: این شعر از نوع غزل است و به عمق تفکر و احساس شاعر نسبت به عشق و معرفت اشاره دارد. شاعر به بررسی موضوعاتی چون گم شدن در خود و در جستجوی حقیقت می‌پردازد و به فلسفه زندگی و دردهای عشقی اشاره دارد. او از شخصی به نام "هوشیار" می‌خواهد که در کنار دیگران با احتیاط پیش رود، چرا که زندگی پر از چالش‌ها و موانع است. همچنین، او به ناپایداری خوشبختی و دردهای درونی خود اشاره می‌کند و در نهایت، از عشق و اشتیاق به معشوق سخن می‌گوید، به طوری که احساس می‌کند که عشق تنها در سطحی خاص از وجود تجلی می‌یابد.
حسن تو کاندیشه به کارش گم استکی به حد معرفت مردم است
هوش مصنوعی: زیبایی تو به قدری عمیق و خاص است که مردم نمیتوانند به درستی آن را درک کنند.
پرده برافگن که گه والضحی استزانکه رهی در تو و در خود گم است
هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن که زمان صبح روشن فرا رسیده است، زیرا هم در تو و هم در خودت گم شدهای.
بارگی آهسته تر، ای هوشیارزانکه صف مور به زیر سم است
هوش مصنوعی: به آرامی حرکت کن، ای آگاه، زیرا که صف مورچگان زیر سم توست.
این تن چوبین که به صد پاره بادپختن سودای ترا هیزم است
هوش مصنوعی: این بدن خشک و بیروح، که به راحتی آسیب میبیند و در برابر بادها میشکند، تنها برای تأمین سوخت برای عشق تو به کار میرود.
خواب به افسون مگر آریم، زآنکخوابگه غمزه پر گزدم است
هوش مصنوعی: شاید بتوانیم به وسیله جادو و افسون خواب را به دست بیاوریم، زیرا مکان خواب پر از درد و غم است.
بخت بدم به نشود ز آب چشمزانکه سعادت نه در این انجم است
هوش مصنوعی: بخت بد من هیچ وقت با اشکهایم تغییر نخواهد کرد، چون خوشبختی در این ستارهها و سرنوشت نیست.
من به صفا کی رسم از درد خمفتنه ساقیم چو دم در دم است
هوش مصنوعی: من نمیتوانم از درد و بلای این فتنه رهایی یابم، زیرا حالتی از ناامیدی و تکرار در وجودم است که مانند نفس کشیدن دائمی است.
ای که نهی مرغ حرم نام منحسرت من بر مگسان خم است
هوش مصنوعی: ای کسی که پرنده حرم را نهی میکنی، نام من در دل من حسرتی است که بر سر مگسان خم میآید.
خسرو از عشق زید نه به طبععنصر عشاق مگر پنجم است
هوش مصنوعی: خسرو به خاطر عشق زید، نه به خاطر طبیعت و سرشت عاشقان، بلکه به دلیل ویژگیهای خاص خود، متفاوت است.