شمارهٔ ۳۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف دلدادگی و عشق شاعر می‌پردازد. او می‌گوید که آنچه در پیش چشم اوست، آنگونه که روشنایی و زیبایی به او می‌دهد، اما در عین حال آفت دل و جان اوست. او عشق را مانند نور آفتاب توصیف می‌کند و درد و رنج ناشی از آن را نیز می‌پذیرد. شاعر به زیبایی و لطافت لاله‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که غمزه و نگاه محبوبش، جان او را می‌گیرد. او خود را مانند بت‌پرستان می‌بیند که در عشق غرق شده‌اند و در آخر به یاد خسرو و مهر او می‌افتد و از احساساتش در این باره سخن می‌گوید.
هر که در پیش چشم روشن ماستگوییا آفت دل و تن ماست
هوش مصنوعی: هر کسی که در جلوی چشمهای روشن ما قرار دارد، مثل این است که آتش دل و جان ماست.
چشم ما گر نمی شود، ماناکآن همان آفتاب روشن ماست
هوش مصنوعی: اگر چشمان ما روشنایی پیدا نکنند، باز هم آن نور و روشنی، همانند آفتاب درخشان ماست.
لاله ها می دمد ز خون دو چشمگرد من آن بهار و گلشن ماست
هوش مصنوعی: گلهای لاله از خون چشمانم شکوفا میشوند، آن بهار و باغ زیبا متعلق به ماست.
غمزه زن جان من و گر میرمغم مخور خون ما به گردن ماست
هوش مصنوعی: چشمان دلربای تو زندگی من را تحت تأثیر قرار داده است و اگر از دنیا بروم، نگران نباش. خون ما به دوش خود ماست و مسئولیت آن بر عهده خودمان است.
ما چو هندوی سومنات به عشقبت پرستیم و دل برهمن ماست
هوش مصنوعی: ما مانند هندویان سومنات، عاشق معبودی هستیم و دلمان به او وابسته است.
گفتم از مهر سوخت خسرو، گفتچند ازین ذره ها به روزن ماست
هوش مصنوعی: گفتم خسرو به خاطر مهر و محبتش سوخته است، او در پاسخ گفت که چند تا از این ذرات نور از روزنهی ماست.