شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر زیبای بهار، شاعر به شکفتن گل‌ها در بوستان اشاره می‌کند که به خوشحالی و طرب دوستان منجر شده است. گل‌ها به شکاف نشسته‌اند و بهار جان را به زندگی می‌آورد. شاعر گل‌ها را با عشق و شراب مقایسه می‌کند و از زیبایی و دلربایی معشوقان سخن می‌گوید. بتان از ترس خم شدن بر روی لاله‌ها به آرامی قدم می‌زنند و غنچه‌ها از شدت شوق شکوفه می‌زنند. شاعر از زیبایی و محبت یاد می‌کند و در نهایت نسیم خوشبو به یاد محبوب، غنچه‌ای در دهان به سراغ می‌آورد.
بهار آمد و گلهای بوستان بشکفتبه خوش دلی و طرب روی دوستان بشکفت
هوش مصنوعی: بهار فرارسیده و گلهای باغ شکفتهاند. در این فصل شادابی و خوشحالی، دوستان نیز به شادی و طرب آمدهاند.
بدان صفت که گل از باد نشکفد به چمنز باده باده کشان را بهار جان بشکفت
هوش مصنوعی: بدان که اگر گل به خاطر بادها نتواند در چمن شکفتن را تجربه کند، تنها با عشق و خنکی دلانگیز بهاری است که جان آدمی را میگشاید و زنده می‌کند.
به دیده پرس که آبش چو آب در غلطیدز می چو عارض خوبان دلستان بشکفت
هوش مصنوعی: به دیده بپرس که وقتی آب در حال حرکت است، چطور میتواند مانند زیباییهای دلربا شکوفا شود.
گل از شراب بدانسان که بشکفد در جامبه کوی دوست گل از خون عاشقان بشکفت
هوش مصنوعی: به اندازهای که گل در جام شراب شکوفا میشود، عشق و خون عاشقان نیز در کوی محبوب به اوج میرسد.
بتان بترس قدم می نهند بر لالهکه همچو شعله آتش به بوستان بشکفت
هوش مصنوعی: مجسمهها از قدمهای خود میترسند، چرا که بر گلهای لاله گام میگذارند، همانطور که شعلههای آتش در باغ میرویند.
ز بس که غنچه دم بسته از صبا دم زددرون پوست نگنجید و در زمان بشکفت
هوش مصنوعی: غنچه‌ای که به خاطر باد نرم و ملایم احساس فشردگی می‌کند، دیگر در پوست خودش نمیگنجد و در زمان شکوفا میشود.
چنان که گل به خوی مصطفی شکفت به خاکرخم ز سوزن خاک ره بتان بشکفت
هوش مصنوعی: به گونهای که گل در خوی پیامبر (ص) شکوفا شد، خاک زمینی که روی آن هستم از شدت عشق به معشوقان (بتان) شکفته است.
نسیم مشک جهان گیر شد، چو خسرو راز یاد مدحت تو غنچه در دهان بشکفت
هوش مصنوعی: نسیم خوشبوی عالم همه جا پخش شد، چون خسرو (نماد عشق یا محبوب) از یاد تو دور شد و غنچه به یاد تو در دلش باز شد.