شمارهٔ ۴۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و رویش گل‌ها پس از زمستان اشاره می‌کند و حس و حال خود را در این تغییر فصل وصف می‌کند. او از بیداری دل و احوال پریشان خود سخن می‌گوید و از پروای عشق و دل‌باختگی نیز یاد می‌کند. شاعر به دیوانگی و وسوسه‌های عقل اشاره می‌کند و از ناپایداری زندگی و فرار گل‌ها در بهار صحبت می‌کند. همچنین، او از غم‌ها و نگران‌هایی که بر دلش سنگینی می‌کنند، سخن می‌گوید و به یادآوری عشق و تیر عشق در دلش اشاره می‌کند. در نهایت به دشواری‌های عشق و فریب‌هایی که در این مسیر وجود دارد، تأکید می‌کند.
زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آیدز باد صبح ما را بوی آن بدکیش می‌آید
هوش مصنوعی: زمستان در حال به پایان رسیدن است و فصل گل‌ها به زودی فرا میرسد. از نسیم صبح بوی گلی به مشام میرسد که یادآور حال خوش و شیرینی است.
صبا می‌جنبد و بازم پریشان می‌کند از سردل بدبخت اگر وقتی به حال خویش می‌آید
هوش مصنوعی: نسیم میوزد و باز هم دل نگران را پریشان می‌کند، وقتی که بدبختی دلم را به حال خود میآورد.
رسید ایام گل وان شوخ خواهد رفت در بستاناز آن روزی که می‌ترسیدم اینک پیش می‌آید
هوش مصنوعی: به زمانی رسیدیم که گل‌ها شکوفا شدهاند و آن عزیز بازیگوش خواهد رفت به باغ، روزی که به آن امید نداشتم، حالا به حقیقت پیوسته است.
سر دیوانگی را مژده ده، ای سنگ بدنامیکه باز آن فتنه بهر عقل دوراندیش می‌آید
هوش مصنوعی: ای سنگ بدنام، خبر خوشی به دیوانگی بده که دوباره آن آشوب به سراغ تفکر عاقلانه می‌آید.
ازین خرمن نماند کاه و برگی، مگری، ای دیدهکه بیش است آتشم هرچند باران بیش می‌آید
هوش مصنوعی: در این خرمن دیگر چیزی از کاه و برگ باقی نمانده، مگر اینکه، ای چشم من، آتش من بیشتر است، هرچند باران هم زیاد میبارد.
چه غم می‌داردت، بخرام خوش‌خوش، جان من، چندانرها کن تا نمک بر سینه‌های ریش می‌آید
هوش مصنوعی: غم و غصهای برایت وجود ندارد، با آرامش و شادی قدم بردار، ای جان من. تا آنجا که میتوانی خود را آزاد بگذار، زیرا اشک و درد در دلهای شکسته به وجود می‌آید.
به جان زن تیر نه بر دیده تا این یک دم باقیکنم نظاره‌ای تا از کدامین کیش می‌آید
هوش مصنوعی: به جان زن تیر بزن، اما به چشمش نزن و تا زمانی که این لحظه باقی است، به او نگاه کن تا ببینی از کدامین مسیر می‌آید.
مکن نازی که می‌خواهد برای تیربارانتدر آن حضرت کجا یاد دل درویش می‌آید؟
هوش مصنوعی: این جمله به نوعی بیانگر این است که بیمعنی است خود را به ناز و کرشمه گرفتن بزنید، زیرا در زندگی و در مقابل مشکلات و چالشها، در نهایت توجه و یاد درویش یا کسی که در جستجوی حقیقت و معنای زندگی است، به کارهایی خواهد رسید که از جنس یاد و دلسوزی است. به عبارت دیگر، این ناز و کرشمه به هیچ چیز مهم و ارزشمندی منتهی نخواهد شد.
نیارد برد نام لب، به دزدی غمزه زن گه‌گهکه خسرو نه ز بهر نوش، بهر نیش می‌آید
هوش مصنوعی: شش خفته نام لب را نمیبرد، زیرا دزدی که با ناز چشم خود میزند، گاهگاهی می‌گوید که خسرو به خاطر شراب نمیآید بلکه برای آزار و نیش زدن می‌آید.