شمارهٔ ۴۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و عاشقانه سخن می‌گوید. او در سحرگاهی که بوی گل عنبر را استشمام می‌کند، به یاد یار نازنینش می‌افتد و آرزو می‌کند که یار کنار او باشد. شاعر از خطرات ناشی از غم و دوری می‌گوید و به یاد می‌آورد که عشق همچون خنجر در دل او درد می‌کند. او همچنین به ناتوانی انسان‌ها در مقابل تقدیر و غم زندگی اشاره می‌کند و در پایان از مقام بندگی و عشق به خسرو سخن می‌گوید، تأکید بر این دارد که هیچ چیز از مقام بندگی کم نمی‌کند.
سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آیدچو گل جامه درم کانم ز گل بوی نشان آید
هوش مصنوعی: در صبح زود که باد معطر از سمت گلها میوزد، وقتی گلها را در بر میگیرم، بوی خوشی از آنها احساس میکنم.
نگارا، دیده در ره مانده ام وین آرزو در دلکه یارب، نازنین یاری چو تو بر من چسان آید
هوش مصنوعی: عزیزم، من در انتظار تو هستم و آرزو دارم که کسی با زیبایی تو در کنارم باشد.
حذر کن از دم سرد گرفتاران، مباد آن دمکزینسان، تندبادی بر چنان سرو روان آید
هوش مصنوعی: از صحبتهای بیاحساس و سرد افرادی که در سختیاند دوری کن، که ممکن است در همان لحظه، طوفانی بر سر کسی که مانند سرو با وقار است، بیفتد.
غمت هر شب رسد در کشتنم، وانگه امان یابمکه از بهر شفاعت را خیانت در میان آید
هوش مصنوعی: غم تو هر شب در دل من مانند مرگ خانه می‌کند و سپس من در مییابم که در دلخواهی شفاعت، خیانتی در میان میآید.
بدینسان چون زید عاشق که از بهر خراش آنزبان خنجر شود در دل چو نامت بر زبان آید
هوش مصنوعی: به همین ترتیب، مانند زید عاشقی که به خاطر عشقش احساس درد و رنج می‌کند، وقتی نام تو بر زبان میآید، قلبش به سختی میتپد و مانند زخمکاری میشود.
مکش چندین مسلمان را که جانی مانده در قالبنه آن مرغی ست جان کو باز سوی آشیان آید
هوش مصنوعی: انسانهای مؤمن و پاک را نکش، زیرا که زندگی و روحی در آنها باقی مانده است. این مردمان همانند پرندهای هستند که پس از مدتی دوری، به سوی آشیانهاش بازمیگردد.
به رسم بندگی بپذیر، خسرو را، چه کم گردد؟به سلک بندگانت گر غلامی رایگان آید
هوش مصنوعی: به خاطر ادب و احترام، پادشاه را بپذیر، چه چیزی از ارزش تو کم میشود؟ اگر یکی از بندگانت به صورت رایگان به خدمت تو درآید، چه اشکالی دارد؟