شمارهٔ ۴۲۷
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ای از عشق و دلبستگی‌های عاطفی صحبت می‌کند. شاعر از احساسات شدید خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید و در دل آشفتگی‌های عاشقانه‌اش به بیگانگی از خود و رسوایی در جامعه اشاره می‌کند. او همچنین به زیبایی عشق و غم و شادی‌های آن اشاره می‌کند و گاهاً به حالت‌های مختلفی از عشق، از گریه در برابر رقیبان تا شادی در کنار معشوق می‌پردازد. در نهایت، او خود را در حالتی دیوانه‌وار تصویر می‌کند که در پی عشق است و همواره به دنبال زیبایی و جذابیت معشوق خود است.
چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شدز رسوایی، اگر چه در جهان افسانه خواهم شد
هوش مصنوعی: آیا فکر میکنی که من به خاطر رسوایی از عشق جدا خواهم شد؟ حتی اگر در این جهان به داستان و افسانه تبدیل شوم، همچنان عاشق خواهم ماند.
رسید آن آدمی رو باز و آمد در نظر، دانمبه پای دیگران امروز من در خانه خواهم شد
هوش مصنوعی: شخصی به من نزدیک شد و در نگاه من قرار گرفت. میدانم امروز در خانه دیگران به پا خواهم ایستاد.
ز بس زیباست لاف عشق بازی خود پرستان راچو با عشق آشنا گشتم ز خود بیگانه خواهم شد
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی عشق، افرادی که فقط به خودشان میپردازند، وقتی با عشق واقعی آشنا شدم، احساس میکنم باید از خودم فاصله بگیرم و تغییر کنم.
گهی پیش رقیبان ستمگر گریه خواهم کردگهی در راه مرغان خبر پروانه خواهم شد
هوش مصنوعی: گاهي در برابر رقبای ستمگر اشک میریزم و گاه دیگر به مرغها خبر از پروانه میدهم.
نگارا، مست بگذشتی به کوی زاهدان روزیبرون شد صوفی از مسجد که در میخانه خواهم شد
هوش مصنوعی: ای محبوب، تو در حالتی مسحورکننده از کوچه عابدان گذشتی. روزی در حینی که عارف از مسجد خارج میشد، به یاد میخانه و لذت آن دچار شوق میشوم.
مگر لعل لبت بوسم، چو می در شیشه جا آرممگر جعد ترت گیرم، چو مو در شانه خواهم شد
هوش مصنوعی: آیا میتوانم لبهای زیبایت را ببوسم، مانند این که شرابی را در شیشه نگه میدارم؟ آیا میتوانم موی نرم و مجعمت را در دستانم بگیرم، همانطور که در شانه میجودم؟
چو آتش می زنی در من، سپند روی تو گردمچو شمع جان شدی، گرد سرت پروانه خواهم شد
هوش مصنوعی: وقتی تو به من حرارت و اشتیاق میدهی، مانند گلی که در آتش میسوزد، به زیبایی تو میبالم. جانم به تو وابسته شده و دور تو مانند پروانهای میچرخم.
الا، ای باد شب گیری به گل برگ بناگوششمجنبان زلف زنجیرش که من دیوانه خواهم شد
هوش مصنوعی: ای باد شب، لطفاً به گلبرگهای گوشش دست نزن و زلفهای زنجیرش را تکان نده. زیرا من دیوانه‌وار عاشق او شدهام.
سر اندر آستین و تیغ در دست است خسرو راگر اکنون بر سر کویت روم، دیوانه خواهم شد
هوش مصنوعی: با سر در آستین و شمشیر در دست، اگر اکنون به خیابان تو بیایم، دیوانه خواهم شد.