شمارهٔ ۴۳۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و تفکرات شاعر درباره عشق، بندگی و مسلمانی می‌پردازد. شاعر از غم و درد دلش سخن می‌گوید و به تأمل در حالات خود و اطرافیانش می‌پردازد. با اشاره به غمزه و فسون، او نشان می‌دهد که در پی کمال و حقیقت است. همچنین به نقص ها و ویژگی‌های خود و دیگران می‌نگرد و بیان می‌کند که برخی از ظواهر مانند خط و خاتم، نمی‌توانند نشان دهنده حقیقت درونی باشند. در نهایت، او می‌گوید که مسلمانی واقعی و بندگی واقعی به درکی عمیق‌تر و خالص‌تر نیاز دارد.
سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشددلم از غمزه می جویی، فسون خوانی همین باشد
هوش مصنوعی: اگر به طور پنهانی سخن بگویی، خود را در فن بیان ماهر میدانی. عشق و دلباختگیام را با اشارههایش میجویم و این هم هنر عشق ورزیدن است.
اگر فرمان دهی بر من، طریق بندگی دارمچو می دانی طریق بنده فرمانی همین باشد
هوش مصنوعی: اگر تو بر من حکمرانی کنی، من راه بندگی را خواهم داشت. همانطور که میدانی، راه بنده بودن همین است که به فرمان تو عمل کنم.
مرا کشتی به تیغ غم، نمی گویم پشیمان شوسری ز افسوس در جنبان، پشیمان همین باشد
هوش مصنوعی: غم مرا به اعماق دریا افکند، اما نمیگویم که از این کار پشیمان شو. هرگاه سر را به علامت افسوس تکان دهی، بدان که پشیمانی همین است که هست.
سلیمان دولتی از رخ، چرا خط می کشی بر منبه موران می دهی خاتم، سلیمانی همین باشد
هوش مصنوعی: سلیمان، قدرت و حکومتی را از چهرهات دریافت کردی، چرا بر من خط میکشی و انگشتری را به موران میدهی؟ آیا همین ویژگی سلیمان نیست؟
زهر مو بسته ای زنار و می گویی مسلمانمبگویید، ای مسلمانان، مسلمانی همین باشد؟
هوش مصنوعی: تو زهر را در دور خود پیچیدهای و میگویی که مسلمان هستی. از شما، ای مسلمانان، میپرسم آیا مسلمانی فقط همین است؟
در خوبان زدی، خسرو، همی دانم سزا دیدیسزای آنچنان کاری، نمی دانی همین باشد؟
هوش مصنوعی: خسرو، تو در میان نیکان مرتکب اشتباهی شدهای و من میدانم که برای چنین کاری سزا و کیفر آن را خواهی دید. آیا خودت نمیدانی که نتیجهاش همین خواهد بود؟