شمارهٔ ۴۵۴
هوش مصنوعی: این بیت‌ها از شاعر به بیان مشاعر و احساسات عاشقانه‌اش می‌پردازد. او با بیان اینکه معشوقش حتی درک سخنانش را ندارد، از ناامیدی و تنهایی خود سخن می‌گوید. شاعر اشاره می‌کند که اگرچه در شب بیداری می‌گذرانید، معشوقش فقط خواب می‌بیند و از حال او خبر ندارد. همچنین، او می‌گوید که حتی نسیم صبح نیز از حال او آگاه است، ولی نمی‌تواند چیزی بگوید. در نهایت، شاعر با استفاده از تصویرهای زیبا، از آشفتگی و زیبایی معشوق و ناتوانی خود در بیان این احساسات سخن می‌گوید.
مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داندگلش گویم، ولیکن گل گهر سفتن نمی داند
هوش مصنوعی: من او را مانند ماه میخوانم، اما او نمیداند چگونه صحبت کند. من او را مانند گل توصیف میکنم، اما او نمیداند چطور گوهر را از او بگیرند.
ز شب بیداری من تا سحر چشمش کجا داند؟که او شب تا سحر کاری به جز خفتن نمی داند
هوش مصنوعی: چشم محبوب من چه میداند از بیداری شبانه من تا صبح، زیرا او فقط خواب را میشناسد و هیچ کار دیگری در طول شب نمیکند.
اگر گویم که حال من کسی آنجا نمی گویدصبا دانم که می داند، ولی گفتن نمی داند
هوش مصنوعی: اگر بگویم حال و وضعیت من را، کسی در آنجا به خیال خود نمیداند، اما صبا (باد صبا) را میشناسم که از حال من باخبر است، فقط نمی‌تواند آن را بیان کند.
به پاش افتاد زلف و یافت دستی بر لبش، لیکنزمین رفته ست پیوسته، شکر گفتن نمی داند
هوش مصنوعی: موهای زیبای او بر پایش افتاد و دستی بر لبانش احساس کرد، اما زمین به صورت مداوم تغییر می‌کند و او نمیداند چطور باید شکرگزاری کند.
همه آشفتگی خواهد سر زلف پریشانشز خسرو، گو، بیاموزد، گر آشفتن نمی داند
هوش مصنوعی: هر گونه بینظمی و آشفتگی به زیبایی و جذابیت موهای پریشان او مربوط میشود. اگر خسرو نتواند راه آشفتگی را یاد بگیرد، میتواند از او بیاموزد.