شمارهٔ ۴۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به گفتگویی بین عاشق و معشوق می‌پردازد. عاشق از احساس عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که چقدر برای او آماده است. اما معشوق در پاسخ به هر اظهار عشق و ارادت او، به نوعی بی‌توجهی و عدم توانایی در یافتن هم‌نشینی و نزدیکی به او اشاره می‌کند. در نهایت، هر بار عاشق به مضطرب بودن و درد عشق خود اشاره می‌کند، ولی معشوق به نوعی از امکان برآورده شدن این احساسات سر باز می‌زند و می‌گوید که عاشق نمی‌تواند چیزی را که آرزو دارد، بیابد. این دیالوگ نشان‌دهنده‌ی عمق جدایی و دشواری‌های عشق است.
گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابدگفتا که پی گنجم ویرانه نمی یابد
هوش مصنوعی: گفتم که دل من در نهایت به تو نمیرسد، او پاسخ داد که برای یافتن من، حتی در خرابهها هم نمیتوانی مرا پیدا کنی.
گفتم که بسوزم جان بر آتش روی توگفتا که چراغم را پروانه نمی یابد
هوش مصنوعی: گفتم که جانم را در آتش زیباییات بسوزانم، او پاسخ داد که پروانه نمی‌تواند چراغم را پیدا کند.
گفتم که به چشمم شین، یک گوشه دگر مردمگفتا من تنها را هم خانه نمی یابد
هوش مصنوعی: گفتم که زیبایی تو را در چشمانم میگذارم، در حالی که دیگران در گوشهای هستند. او پاسخ داد که حتی کسی مثل من هم نمی‌تواند یار و همصحبت پیدا کند.
گفتم که شوم محرم در مجلس خاص توگفتا که حریف ما دیوانه نمی یابد
هوش مصنوعی: گفتم میخواهم از رازهای تو باخبر شوم، اما او پاسخ داد که رفیق ما کسی را که دیوانهوار عشق تو را میورزد، نمییابد.
گفتم که به دام غم هر لحظه مرا مفگنگفتا که چنین مرغی بی دانه نمی یابد
هوش مصنوعی: گفتم که هر لحظه در دام غم مرا نگهدار، او پاسخ داد که چنین پرندهای بدون دانه نمی‌تواند پیدا شود.
گفتم که ز عشقم ده پروانه آزادیگفتا خط عارض بس، پروانه نمی یابد
هوش مصنوعی: گفتم که عشق من سبب آزادی پروانهای میشود، او پاسخ داد که زیبایی ظاهری کافیست و پروانه هرگز به آزادی نمیرسد.
گفتم که بود مونس در هجر تو خسرو راگفتا که خیال ما بیگانه نمی یابد
هوش مصنوعی: در گفتگویی از درد جدایی، پرسیدم که چه کسی در غیبت تو، همدم خسرو است. جواب داد که خیال ما هرگز به کسی غیر از تو نمیرسد.