شمارهٔ ۴۷۷
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر ایرانی به بیان علاقه و درد ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دلش از غم عشق خراشیده و هیچ چیز نمی‌تواند آن را بهبود بخشد. او به این مسئله اشاره می‌کند که اگرچه ممکن است روی او تیغه یا نیشی فرود آید، اما جانش بیکار و بیمار نخواهد شد. عشق او به گونه‌ای است که حتی درد و رنج آن نیز برایش خوشایند است. در نهایت، شاعر به طور ضمنی به بی‌فایده بودن اشک ریختن و نگرانی درباره عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق همچنان او را مست و به دور از هشیاری نگه خواهد داشت.
چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شدوین دل ز خراش او بی خار نخواهد شد
هوش مصنوعی: گاهی چشمانت به خاطر زیبایی و سادگی جذبت، تیز و هوشیار نمیشود و این دل، تا زمانی که زخم بخورد، آرام نخواهد گرفت.
گر تیغ زنی بر تن، ور نیش زنی بر جانناگاه رود جانش، بیمار نخواهد شد
هوش مصنوعی: اگر کسی بر تن دیگران ضربهای بزند یا آسیبی بر روح آنها ایجاد کند، روح آن شخص به سرعت از بدن جدا خواهد شد و آن فرد به هیچ وجه بیمار نخواهد شد.
عشقت ز پی کشتن مردانه به کار آمدشادم ز غمت باری بیکار نخواهد شد
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شد تا من به شیوهای قوی و شجاعانه عمل کنم. از غم تو خوشحالم، زیرا به هر حال بیکار نخواهم ماند و همواره درگیر زندگی خواهم بود.
بر ما فتد ار تابی زان رخ، چه شوی رنجه؟مهتاب ز افتادن افگار نخواهد شد
هوش مصنوعی: اگر بر ما نگاهی بیندازید، چه بر سر ما خواهد آمد؟ آیا دلتنگ و رنجور خواهیم شد؟ اما ماه زیبای شب به خاطر افتادن و تاریکی دچار مشکل نخواهد شد.
بیهوده چه گریم خون اصلاح دل خود را؟تقویم چو از جدول طومار نخواهد شد
هوش مصنوعی: چرا باید بیکار برای دل خود گریه کنم وقتی که تغییراتی که میخواهم، عملی نخواهد شد؟ زمان که به سادگی از بین نمیرود.
خونخوار بود، خسرو، عاشق ز چنین بادهمست است که تا محشر هشیار نخواهد شد
هوش مصنوعی: خسرو به قدری تحت تأثیر عشق و شراب قرار گرفته است که حتی تا روز قیامت هم نمی‌تواند به هوش بیاید و همچنان در این حال غفلت باقی خواهد ماند.