شمارهٔ ۵۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه خود پرداخته است. او از عشق کهنه‌ای صحبت می‌کند که دوباره جوان شده و جان او را تسخیر کرده است. دل آزرده‌ای که گمشده‌اش را یافته و غم قدیمی‌اش تازه شده، یادآور تجربیات عاشقانه است. به یاری که از او بی‌خبر بود، حالا گوش می‌دهد و شاعر خود را در حالتی عاشقانه و سرشار از اشک و شوق می‌بیند. توصیفاتی از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل و روح شاعر وجود دارد و در نهایت، شاعر خود را تسلیم قضا و تقدیر کرده و از سرشار بودن احساساتش سخن می‌گوید.
فریاد که عشق کهنه نو شدجان در کف عاشقی گرو شد
هوش مصنوعی: فریاد بزنید که عشق قدیمی دوباره تازه و زنده شده است و جان در دست عاشقانهها سپرده شده است.
آزرده دلی که بود، گم گشتدیرینه غمی که بود، نو شد
هوش مصنوعی: دل شکستهای که در گذشته غمگین بود، حالا غمهای جدیدی را تجربه کرده و احساساتش تغییر کرده است.
یاری که ز ما حدیث نشنوداندر حق ما سخن شنو شد
هوش مصنوعی: دوستی که از ما چیزی نشنیده، اکنون درباره ما صحبت می‌کند.
رویش دیدم، دلم بیفتادپایش به چه ذقن به گو شد
هوش مصنوعی: وقتی او را دیدم، دلم به شدت عاشقش شد و نمیتوانستم جلوی حسم را بگیرم.
باد سر زلف او بجنبیدصد خرمن صبر جو به جو شد
هوش مصنوعی: باد به خاطر زیبایی و جذابیت زلف او به حرکت درآمد و این موضوع باعث شد که صبر و آرامش من مانند کاه در برابر طوفان به هم بریزد.
آورد صبا نشان کویشاشکم بدوید و پیشرو شد
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی نشان و نشانهی آن کوی را برایم آورد و اشکهایم به خاطر این یادآوری سرازیر شد و من به سوی آنجا حرکت کردم.
دادم به قضا عنان خسروچون اسپ نشاط تیز دو شد
هوش مصنوعی: من اختیار و فرمانروایی خسرو را به سرنوشت سپردم، مانند اسبی شاداب و تند که شروع به دویدن می‌کند.