شمارهٔ ۶۰۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق و دردناک عشق است. شاعر احساس غم و اندوه را به تصویر می‌کشد که در اثر عشق، چشمانش خون می‌سازد و دلش از سوز عشق می‌تپد. او می‌داند که این حالت ناشی از عشق اوست و نمی‌تواند آن را از دیگران پنهان کند. شاعر می‌گوید که حتی اگر بخواهد از این عشق فاصله بگیرد، باز هم احساساتش درونش جاری است و دیگران نمی‌توانند از چشمان او این راز را بفهمند. در پایان، او بر این نکته تأکید می‌کند که حتی عقلش نیز نتوانسته او را از این عشق رها کند، زیرا این احساسات فراتر از کلمات و افسون‌هاست.
چشمم همه روز خون تراودمن دانم و دل که چون تراود
هوش مصنوعی: چشمم هر روز پر از اشک تو است و من این را میدانم، و قلبم نیز این حس را دارد که چگونه به خاطر تو داغدار میشود.
نتراوم پیش هیچ مردمکز مردم دیده خون تراود
هوش مصنوعی: من اجازه نمیدهم که در برابر هیچ انسانی که خون تو را دیده، خودم را بشکنم و ضعف نشان دهم.
دل گر ز تو لخته شد محال استکاین حال به آزمون تراود
هوش مصنوعی: اگر دل انسان از تو جدا شود، بعید است که این حال و وضعیت دوباره به آزمایش بیفتد.
با دیده مگوی راز، ای دوستزیرا که روان برون تراود
هوش مصنوعی: با چشم خود راز و رمز را آشکار نکن، ای دوست، زیرا که روح و جان بیرون میآید.
من دست بشویم از تو هر چندلیکن دیده فزون تراود
هوش مصنوعی: من با وجود اینکه از تو فاصله میگیرم و خودم را از تو جدا میکنم، اما احساسات و یاد تو همچنان در قلب و ذهنم باقی خواهد ماند.
گر عقل مرا کسی بکاوددانم که از او جنون تراود
هوش مصنوعی: اگر کسی به عقل من دقت کند و خوب بشناسد، متوجه میشود که جنون از او نشئت میگیرد.
افسون چه کنی به ریش خسرو؟کاین بیشتر از فسون تراود
هوش مصنوعی: افسون و جادو به چه کار خسرو میآید؟ چون این زیبایی و جذابیت که در توست، از هر جادو و فریبی بیشتر است.