شمارهٔ ۶۰۳
هوش مصنوعی: غزل در مورد احساس درد و فاصله از معشوق است. شاعر از ناله و فریاد در دل شب می‌گوید و صبر خود را در هجران ابراز می‌کند. او به خیالات شبانه‌اش اشاره دارد که باعث خجلت او شده و از دل دردناک خود می‌گوید. شاعر می‌داند که انتظار کشیدن تا رسیدن معشوق اجتناب‌ناپذیر است و به ناتوانی قلبش در برابر دیدار اشاره می‌کند. همچنین تأکید می‌کند که نباید بر نیکویی‌های زندگی زیاد تأمل کرد، زیرا زمان همه چیز را به پایان می‌رساند. در انتها، از مشکلات و رنج‌هایی که در این مسیر وجود دارد سخن می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که باید صبر کرد تا معشوق برسد.
ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسدفریاد بلبل خوش بود چون گل به بستان در رسد
هوش مصنوعی: هرجا که آن معشوق زیبا و رقصان وارد شود، ناله و شیون بلند میشود. فریاد بلبل نیز زمانی خوشایند و دلنشین میشود که گل به باغ برسد.
من خود نخواهم برد جان از سختی هجران، ولیای عمر، چندان صبر کن کان سست پیمان در رسد
هوش مصنوعی: من خودم نمیخواهم به خاطر درد جدایی جان بدهم، اما ای عمر، تا زمانی صبر کن که آن خدعهگر به من برگردد.
آمد خیالش نیم شب، جان دادم و گشتم خجلخجلت بود درویش را، یکدم چو مهمان در رسد
هوش مصنوعی: در نیمه شب خیالی از او به سراغم آمد و جانم را به لبم رساند. شرمنده شدم، زیرا درویش همواره به یاد اوست، همانطور که مهمانی ناگهان به خانه وارد میشود.
شب در میان کشتگان بشیند چون نالیدنمگفتا که می کن، یک دو شب این هم به پایان در رسد
هوش مصنوعی: شبی که در میان کشتگان نشستهام، وقتی که ناله میکنم، به من می‌گوید که صبر کن، این حال و روز هم به زودی به پایان خواهد رسید.
ای دل که بدخو می کنی از دیدنش چشم مرامعلوم گردد، باش تا شبهای هجران در رسد
هوش مصنوعی: ای دل، چرا با بدیهات من را آزار میزنی؟ وقتی او را میبینم، چشمانم پرده از دل میزنند. صبر کن تا شبهای جدایی بیایند.
امروز میرم پیش تو شرمسار دل شویبر تو چه منت جان من، فردا که فرمان در رسد
هوش مصنوعی: امروز به دیدن تو میآیم، با دل شرمنده. اما تو بر من چه لااقل بزرگی داری. فردا که زمان مؤثر شود، اوضاع تغییر خواهد کرد.
آزرده تر زان است دل پیشت که بود اول بسیویرانه ویرانه تر شود جایی که سلطان در رسد
هوش مصنوعی: دل من از قبل هم افسردهتر شده است، زیرا وقتی که سلطانی به جایی وارد میشود، آن مکان که قبلاً هم ویران بود، حالا ویرانهتر خواهد شد.
بر پنج روز نیکویی چندین مناز و بد مکنتا چشم را بر هم زنی، بینی که پایان در رسد
هوش مصنوعی: به مدت پنج روز برای کارهای خوب دلخوری و بدی نکن، زیرا وقتی که چشمت را ببندی، میبینی که زمان به پایان می‌رسد.
گر خسروا، می سوزدت از خامیش رنجه مشوبسیار باید تا هنوز آن شوخ نادان در رسد
هوش مصنوعی: اگر خسروا (پادشاه) دچار اشتباه شود، از ناآگاهیاش دلت به حالش نسوزد؛ زیرا برای رسیدن به آگاهی و درک درست، نیاز به تجربه و زمان زیادی دارد تا بتواند به فهم درستی برسد.