شمارهٔ ۶۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از کشش و جذبه‌ای که عشق و دلبری به دل او دارد، صحبت می‌کند. او به یاد یاری می‌افتد که همیشه در خاطرش بوده و از فراموشی می‌گوید. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که زلف‌هایش را در کوی خود نرساند چرا که آنها نیز او را به یاد آن عشق می‌اندازند. او همچنین به بهار و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند و می‌گوید که هر گلی در این فصل برای خوشگذرانی به صحرا می‌رود. دل شاعر به طعنه‌های دشمنان و رنج‌های عشق اشاره دارد و از احساس درد و غم جدایی سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به معشوقه‌اش می‌گوید که اگر در زلف او مسکن کند، در یک سودا و افکار عاشقانه غرق خواهد شد و از درد فراقش در عذاب است.
خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشدآنجا که ما را می‌کشد، این دل هم آنجا می‌کشد
هوش مصنوعی: در هر لحظه، فکر و احساس ما به سمت محبوبی جلب می‌شود که نگاهی به ما دارد و در آنجا که دل ما به او میرسد، همان دل ما را بیشتر به آنجا میکشاند.
یاری که از خاطر مرا هرگز دمی غایب نشدخط فراموشی چرا در دفتر ما می‌کشد؟
هوش مصنوعی: یار و دوست من همیشه در ذهنم حضور دارد، پس چرا فراموشی در دفتری که به او تعلق دارد، جا میگیرد؟
جانا، دگر در کوی خود باد صبا را ره مدهکو زلف مشکین ترا هر لحظه در پا می‌کشد
هوش مصنوعی: عزیزم، دیگر اجازه نده که نسیم صبحگاهی در کوی تو بگردد، زیرا هر لحظه زلفهای مشکین تو او را به سمت خود می‌کشد.
آمد بهار مشک بو، در خانه منشین، ای صنمکز بهر عشرت هر گلی خیمه به صحرا می‌کشد
هوش مصنوعی: بهار با عطر خوشش فرا رسید، در خانه نمان، ای محبوب، زیرا برای لذت و شادی، هر گلی در دشت چادر برپا می‌کند.
ای دل، چه ترسانی مرا؟ طعنه که دشمن می‌زندهرکس که عاشق می‌شود بسیار از این‌ها می‌کشد
هوش مصنوعی: ای دل، چرا مرا میترسانی؟ هر عاشقی از طعنه و کنایههایی که دشمنان میزنند بسیار رنج می‌کشد.
ای دل، اگر افتد ترا ناگه بر آن مهر و نظردر زلف او مسکن مکن کان سر به سودا می‌کشد
هوش مصنوعی: ای دل، اگر ناگهان با زیبایی و نگاه او روبرو شدی، در آن زلف او اقامت نکن، زیرا این کار تو را به جنون و عشق میکشاند.
بر جان خسرو رحم کن کاندوه هجران سر به سراز فرقت رخسار تو بیچاره تنها می‌کشد
هوش مصنوعی: به جان خسرو رحم کن، زیرا او به خاطر دوری از چهره تو، به طور کامل در اندوه و حسرت به سر میبرد و تنهاست.