شمارهٔ ۶۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تکرار و استمرار احساسات و تجربه‌های عاشقانه اشاره می‌کند. او می‌گوید که شب دوباره فرارسیده و دلش به همان احوال قبلی بازگشته است. عشق دوباره برایش زنده شده و او را به غم و اندوه کشانده است. در رابطه با بت و سجده، شعر نشان می‌دهد که اعمال مذهبی و زهد در برابر عشق و احساس واقعی بی‌معناست. در پایان، شاعر به توبه و بازگشت از آن اشاره می‌کند و می‌گوید که خداوند همواره انسان‌ها را می‌بيند و بر اساس نسبت‌های گذشته آنها قضاوت می‌کند. به طور کلی، شعر به بلوغ عاطفی و وجود تناقضات در عشق و دین پرداخته است.
باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بودباز جانم را همان آغاز سودا شد که بود
هوش مصنوعی: مجدد شب فرارسید و ما دوباره به همان حالتی که بودیم برگشتیم. روح من نیز دوباره به همان ابتدای احساسات و آرزوها بازگشت.
عشق کهنه نو شد، ای دل، شغل غم نو کن که بازفتنه در جان هم بدانسان کارفرما شد که بود
هوش مصنوعی: عشق قدیمی دوباره تازه و زنده شده است، ای دل! احساسات جدیدی ایجاد کن که دوباره شور و شوق در وجودم به وجود آمده مانند گذشته.
ما و بت را سجده زین پس، آن هم ار افتد قبولکان همه زهد و نماز رسمی از ما شد که بود
هوش مصنوعی: ما و معشوق دیگر نمیخواهیم که به خاطر شکوه و عظمتش سجده کنیم، و اگر هم سجدهامان پذیرفته شود، چه خوب. زیرا تمام زهد و عبادت ما از روی عادت و تشریفات بود.
پایمال مرکبم کن، وین بگو بهر دیتآنکه شبدیز مرا خاک قدمها شد که بود
هوش مصنوعی: مرا با پای مرکبت زیر پا بگذار و بگو این کار برای دیگران است، زیرا اسب من به قدری رنجیده است که دیگر زیباییاش به خاک قدمهای من تبدیل شده است.
توبه آلوده خسرو کرد یک چندی و بازمنت ایزد را که هم زانگونه رسوا شد که بود
هوش مصنوعی: خسرو مدت زمانی توبه کرد و سپس دوباره به اعمال ناپسند خود بازگشت. در نهایت، همواره منت و توجه خداوند را بر خود احساس کرد، زیرا او به همان اندازه که قبلاً رسوا شده بود، دوباره در معرض رسوایی قرار گرفت.