شمارهٔ ۶۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق پرداخته است. شاعر در ابیات مختلف احساسات عمیق و پیچیده خود را نسبت به محبوب بیان می‌کند. او از سجده کردن سر بر آستان محبوب و اسیر شدن دلش به خاطر زلف و چهره او صحبت می‌کند. شاعر به سوز و آتش درونش اشاره می‌کند و از شوق و اشتیاقش برای دیدن معشوق می‌گوید. در پایان، او از آرزو دارد که معشوق نزد او بیاید و شب‌هایی را که با عشق می‌گذرانده به یاد می‌آورد. کل شعر در واقع یک مدح پرشور از زیبایی و محبوبیت معشوق است.
سر من به سجده هر دم به ستانه ای درآیدجگر اندر آستانش به بهانه ای در آید
هوش مصنوعی: هر لحظه سرم به خاک تعظیم میافتد و دلدردم به بهانهای به درگاهش میرسد.
قد تست همچو تیری که درون جان نشیندچو درون سینه من گذرانه ای در آید
هوش مصنوعی: تو مانند تیری هستی که به عمق جان نفوذ می‌کند، همانطور که احساسات و یادها در درون سینهام حاضرند و به خاطر میآیند.
در کین گشاد چشمت به خیال خود بگو تاز پی شفاعت من به میانه ای در آید
هوش مصنوعی: در دل خود، کینه و حسد را کنار بگذار و به خیال خود حرف بزن، تا شاید به خاطر رفع مشکل من، شخصی به میان بیاید و کمک کند.
ز فسانه خواب خیزد، ولی اندر این که خسپداگر این حکایت من به فسانه ای در آید
هوش مصنوعی: از داستان خواب برمیخیزد، اما این که آیا در این روایت من به قصهای بدل شود یا نه، مشخص نیست.
دل من ز زلف و رویت شد اسیر و چون نگردد؟شب ماهتاب دزدی که به خانه ای در آید
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف و چهرهات گرفتار شده و چگونه میتواند آزاد شود؟ شب مثل دزد ماهتابی است که به خانهای وارد میشود.
ز غمت چنانست سوزم که زبان کنم تصوربه دهن ز آتش دل چو زبانه ای در آید
هوش مصنوعی: از درد و غم تو آنقدر میسوزم که اگر بخواهم دربارهاش صحبت کنم، گویی آتش دل به زبانم میآید و احساساتم را به وضوح بیان می‌کند.
سحری بود، خدایا که حریف من ز جاییهمه شب شراب خورده سحرانه ای در آید
هوش مصنوعی: صبح زود بود، ای خدا، که رقیب من از جایی دیگر شب را نوشید و حالا در حال آمدن است.
صنما، بیا که خسرو ز برای تست هر شبدر دیده باز کرده که فلانه ای در آید
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، بیا که شاه به خاطر تو هر شب چشمانش را باز کرده و منتظر ورود تو است.