شمارهٔ ۷۵۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی محبوبی است که تأثیر عمیقی بر روح شاعر دارد. شاعر از نور و خوشبویی روح معشوق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که دیده‌اش به خاطر قدم‌های محبوب نمی‌گرید تا مبادا پای او به خون بیفتد. او گوش ابلیس را کر می‌کند تا نشوند و از درد و رنج دلش که تحت تأثیر عشق است می‌نالد. شاعر به نوعی تسلیم شده و ready to sacrifice خود را برای محبوب نشان می‌دهد. در نهایت، شاعر از اشک‌هایش به عنوان جان و خون جگر یاد می‌کند و این احساسات را با زیورهای گرانبها مقایسه می‌کند.
ای که از خاک درت دیده منور گرددوصف روحت چو کنم، روح معطر گردد
هوش مصنوعی: ای کسی که نور چشمان من از خاک در تو تابیده میشود، اگر بخواهم تو را توصیف کنم، روح من هم خوشبو و معطر خواهد شد.
دیده در زیر قدمهات نمی گرید، از آنکه مبادا کف پای تو به خون تر گردد
هوش مصنوعی: چشمانم به خاطر تو نمی گرید، چون نکند پای تو را به خون آلوده کند.
گوش بگرفت، چو بشنید رقیبت سخنمگوش ابلیس چو قرآن شنود کر گردد
هوش مصنوعی: چون رقیب من صحبتهایم را شنید، تو گوش خود را بست و مانند ابلیس که وقتی قرآن میشنود، کر میشود، تو نیز بیتوجه شدی.
ناوکی بر دل ریشم فگن، ای دیده منتا بود ریش درونم به برون سر گردد
هوش مصنوعی: ای چشم من، وقتی که دل من زخمدیده است، تا زمانی که احساساتم در درونم باقیمانده، حتماً بگذار که این دردها به بیرون نیز برسند.
ای بسا جان به سر کوی تو شد خون و هنوزمی رود تا به سر کوی تو محشر گردد
هوش مصنوعی: بسیاری از جانها برای رسیدن به کوی تو جان باختهاند و هنوز هم عدهای در حال رفتن هستند تا به آنجا برسند و همه چیز به هم ریخته شود.
سازمش خون و به پیش سگت اندازم، اگربی جراحت ز سر کوی تو دل برگردد
هوش مصنوعی: اگر کسی جز با درد و زخم از حضور تو فاصله بگیرد، من جان و قلبم را فدای تو کرده و آن را به پای سگت میریزم.
اشک خسرو همه از خون جگر ساخته استاز قدمهات چو ریزم، همه گوهر گردد
هوش مصنوعی: خسرو با اشک‌هایش، که از درد قلبش نشأت گرفته، به زیبایی بیان می‌کند که وقتی از پای تو قدم برمیدارم، تمامی این اشکها به گوهر تبدیل میشوند.