شمارهٔ ۷۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف صبح و زیبایی‌های آن می‌پردازد. صبح با طلوع خورشید از سمت مشرق، جلوه‌گاه بهشتی و زیبا را نمایان می‌کند. شب به رنگ سفید درآمده و نور خورشید از میان موهای آن پیدا است. شاعر به صورت نمادین با تشبیه شب به "هندو" و خورشید به "آتش"، توازن بین تیرگی و روشنی را نشان می‌دهد. شاعر به ساقی و زیبایی او اشاره می‌کند و چشم‌انداز خورشید را در دل چشمه‌ای از زیبایی توصیف می‌کند. در نهایت، او از درد دلش به ساقی می‌گوید و خواسته‌اش را به او عرضه می‌کند. در کل، شعر به زیبایی‌های طبیعت و عشق و دلتنگی اشاره دارد.
صبح چون از روی مشرق رو نمودصحن مینا روضه مینو نمود
هوش مصنوعی: صبح که از سمت مشرق طلوع کرد، حیاط مینا مانند باغی زیبا و دلنواز به نظر رسید.
گیسوی شب شد سفید و آفتابنور شیبش از ته گیسو نمود
هوش مصنوعی: موهای شب مانند رنگ سفید شده و نور خورشید از انتهای آن به بیرون تابیده است.
هندوی شب مرد و خورشید آتشیاز برای سوز آن هندو نمود
هوش مصنوعی: هندوی شب از دنیا رفت و خورشید برای سوگواری او شعلهای از آتش به نمایش گذاشت.
سوی ساقی مدت تاریک هجربس اشارت کز خم ابرو نمود
هوش مصنوعی: به سوی ساقی، مدت طولانی غم و دوری تنها با یک اشاره از ابروی او روشن میشود.
چشمه خورشید را در ته نشاندعکس ساقی کز رخ ماهو نمود
هوش مصنوعی: در عمق چشمه، تصویری از خورشید دیده میشود که مانند نوری خوش رنگ است، انگار ساقی با زیباییاش آن را به نمایش گذاشته است.
ماه شبرو را چو گردون سلخ کرداستخوانش در ته پهلو نمود
هوش مصنوعی: ماه درخشان شب، وقتی که آسمان را آتشین و سرخ کرد، استخوانهای او در گوشهای از پهلو نمایان شد.
بنده خسرو دل به ساقی عرضه کرددرد دل را پیش جان دارو نمود
هوش مصنوعی: بندهای که دلبستهی محبوب خود است، دردهایش را به ساقی می‌گوید و او را به عنوان کسی که میتواند دردی را درمان کند، معرفی می‌کند.