شمارهٔ ۸۲۹ - امیرخسرو دهلوی

زلفت که هر خم از وی در شانه می نگنجددلها که او فشاند در خانه می نگنجد

دلها چنان که دانی خون کن که من خموشمدر کار آشنایان بیگانه می نگنجد

گر می کشیم خودکش، بر غمزه بار مفگندر بخشش کریمان پروانه می نگنجد

مقصود دل ز خوبان معنی بود نه صورتدر دل شراب گنجد، پیمانه می نگنجد

افسرده وصل جوید در دل نه داغ هجرانبر می مگس نشیند، پروانه می نگنجد

در جمع بت پرستان سرباز عشق بایدکاندر صف عروسان مردانه می نگنجد

زین نازکان رعنا، خسرو، گریز زیرادر کوی شیشه کاران دیوانه می نگنجد