شمارهٔ ۸۴۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق است. شاعر از زیبایی لعل (جواهر قرمز) صحبت می‌کند که به شکلی زیبا شسته شده و پیاله‌ای که با می ناب تمیز شده است. او به خواب و خستگی چشم‌ها اشاره می‌کند که نتیجه درد و عشق است. زیبایی معشوق به گونه‌ای است که هرگاه او تحرکی می‌کند، مانند خورشید می‌درخشد. شاعر به شکستن عهد و توبه اشاره کرده و بیان می‌کند که چشمانش از عشق و اشک پر شده‌اند. او همچنین از درد و غم آشنا سخن می‌گوید و از تشنگی ناشی از دوری معشوق شکایت دارد. در نهایت، به نیکی‌های خسرو (شاهان) و چگونگی درمان دردهای دل اشاره می‌کند.
لعل شکروشت که به جلاب شسته اندگویی پیاله را به می ناب شسته اند
هوش مصنوعی: گویی که شکر را در آب زلال شستهاند، مثل اینکه یک پیاله را با شراب خالص تمیز کردهاند.
در چشم ما ز خون جگر خواب بسته شدزان رو که وقت خاستن از خواب شسته اند
هوش مصنوعی: در چشمان ما به خاطر درد و ناراحتی خواب رفتهاند، زیرا زمانی که برای بیدار شدن فرا رسیده، آنها را از خواب بیدار نکردهاند.
هر گه که خوی همی کند آن عارض چو ماهخورشید گوییا که به هفت آب شسته اند
هوش مصنوعی: هر بار که آن صورت زیبا نمایان میشود، مانند ماهی است که گویی با هفت آب شسته شده است.
بشکسته اند توبه به عهد تو آن کسانکز آب دیده منبر و محراب شسته اند
هوش مصنوعی: کسانی که از روی احساسات و اشک، جایگاههای مذهبی و معنوی را پاک کردهاند، حالا بار دیگر پیمان خود را شکستهاند و به عهد و پیمان خود وفا نکردهاند.
دست از تو می نشویم و از غم تمام خلقدست از من شکسته بی تاب شسته اند
هوش مصنوعی: از تو دست میکشم و تمام غمهای بشریت هم از من جدا شده‌اند و من از درد و ناراحتی به شدت بیتاب و ناآرام هستم.
از تشنگی بسوختم، ای دیده، شربتیآخر از آن دو لب که به جلاب شسته اند
هوش مصنوعی: از شدت تشنگی در حال ذوب شدنم، ای چشمانم، خواهش میکنم جرعه ای از آن دو لب زیبا به من بده که همانند نوشیدنی دلپذیر آماده شده‌اند.
خسرو، کسان که غمزه زنان را دهند پنداز خون میش دشنه قصاب شسته اند
هوش مصنوعی: خسرو، افرادی که به دیگران نصیحت میکنند که از نگاههای فریبنده و دلربا احتیاط کنند، خود را به نادانی زدهاند؛ چرا که فراموش کردهاند که این دلرباییها گاهی به قیمت خون و رنج دیگران تمام میشود.