شمارهٔ ۸۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف وضعیت خود و احساساتش می‌پردازد. او عمیقاً تحت تأثیر چشمان خواب‌آلود و زلف معشوق قرار دارد و زیبایی‌های او را همچون آفتی خطرناک می‌بیند. شاعر از جذابیت‌های معشوق و تأثیر آنها بر دل و جانش می‌گوید و به نوعی احساس غرق شدن در عشق و زندگی را توصیف می‌کند. او در نهایت به ناتوانی از دوری از معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی زاهدان و افراد عابد نیز نمی‌توانند از جاذبه عشق فرار کنند. در پایان نیز به مهر و وفاداری خسرو در برابر دوست اشاره می‌شود.
چشم تو خفته ایست که در خواب می رودزلف تو آفتی ست که در تاب می رود
هوش مصنوعی: چشمان تو در خواب به سر میبرند و موهای تو به مانند آفتی هستند که در حال رقصیدن و درخشش هستند.
هندوی سنبل تو چه دزد دلاور است؟کو شب به روشنایی مهتاب می رود
هوش مصنوعی: چه دزد ماهری است آن هندوی سنبل! او در شب به نور مهتاب میرود.
هر دم ز شور پسته شیرین تو مرادامن پر از سرشک چو عناب می رود
هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر شوق و عشق به تو، دامن من پر از اشک می‌شود، همچنان که میوهی خوشمزهی عناب به زمین میریزد.
گشتم در آب دیده چنان غرق کاین زمانصد نیزه برتر از سر من آب می رود
هوش مصنوعی: در آب چشم خود غرق شدم و حالا حس میکنم که آب به قدری بالا میآید که حتی بیشتر از سرم میرود.
ساقی عنان سرکش گلگون کشیده دارکاین بادپای عمر به اشتاب می رود
هوش مصنوعی: ای ساقی، کمی نگهدار و کنترل کن این شیشهی سرخ را، زیرا که باد عمر ما را به سرعت میبرد و ما باید از لحظات زندگی لذت ببریم.
ما را ز طاق ابروی جانان گریز نیستزاهد اگر به گوشه محراب می رود
هوش مصنوعی: ما از زیبایی و جاذبه ابروی محبوب نمیتوانیم فرار کنیم، حتی اگر زاهد یا آدم پرهیزکاری به گوشه محراب و عبادت برود.
خسرو چو گشت معتکف آستان دوستهرگز به طعن دشمن ازین باب می رود؟
هوش مصنوعی: خسرو وقتی که در آستان دوست حضور پیدا کرد و به عبادت و راز و نیاز پرداخت، دیگر هرگز اجازه نمیدهد که زبان دشمنان بر او تأثیر بگذارد یا به او آسیب برساند.