شمارهٔ ۹۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به عشق و آرزوهای ناچیز خود اشاره می‌کند. او از جمله کسانی است که برای عشق آماده است تا جان خود را فدای آن کند و از غم و اندیشه‌های مربوط به آن رنج می‌برد. او به ناتوانی خود در دستیابی به آرامش و صبوری اعتراف می‌کند و خود را غریب در راه امید می‌بیند. احساس عمیق او نسبت به سادگی زندگی و عشق، او را به تفکر درباره مرگ و زندگی می‌کشاند. شاعر به محبوب خود می‌گوید که او در حال گذر است و بار غم عشق را بر دوش دارد. در نهایت، او به شدت به میل و تمایل محبوبش در زندگی اشاره می‌کند و با اشاره به عشق خسرو، بر پیچیدگی‌های عشق و دوستی تأکید می‌ورزد.
کسی که بهر تو جان باختن هوس داردچه غم ز شحنه و اندیشه از عسس دارد
هوش مصنوعی: کسی که برای تو حاضر است جان خود را فدا کند، دیگر نباید نگران شغل و فکر نگهبانان باشد.
سرشک من همه سیماب شد، نمی دانمکه کیمیای صبوری کدام کس دارد؟
هوش مصنوعی: اشک من به اندازهای تلخ و دردناک شده است که مانند جیوه میدرخشد. نمیدانم چه کسی توانایی و صبوری لازم برای تحمل این درد را دارد.
من غریب به راه امید خاک شدمخوش آن کسی که بر آن پای دسترس دارد
هوش مصنوعی: من در مسیر امید خود، گم شده و به خاک تبدیل شدم. خوشا به حال کسی که به آنجا دسترسی دارد و میتواند به آن برود.
مرا پسین نفس زیستن هوس، وان مستبه خواب ناز کجا پاس این نفس دارد؟
هوش مصنوعی: من در پایان زندگی، آرزوی زندگی دارم، اما آن خوابآلود مست کجا میتواند پاسخی برای این زندگی بدهد؟
هلاک خویش همی گویم، ار چه می دانمکه انگبین چه غم از مردن مگس دارد؟
هوش مصنوعی: من به خاطر خودم در حال آسیب زدن به خودم هستم، هرچند میدانم که مرگ یک مگس برای عسل چه اهمیتی ندارد.
تو خفته می گذر، ای ماهروی مهدنشینکه بار بر شتر است و فغان جرس دارد
هوش مصنوعی: ای زیبای خوابیده در مهد، تو با آرامش عبور میکنی، در حالی که بار بر دوش شتر است و صدای زنگ شتر به گوش میرسد.
برفت جان زتن من در آن جهان و هنوزز بهر دیدن تو روی باز پس دارد
هوش مصنوعی: جان من از بدنم در آن دنیا پرواز کرد، اما هنوز به خاطر دیدن تو، چهرهام به سمت تو باز مانده است.
تو خود به بوسه دهی جان، ولی نیارد گفتکه باز مرده تو زندگی هوس دارد
هوش مصنوعی: تو خود با لبانت به کسی جان میدهی، اما نمیگویی که آیا مردهات همچنان آرزوی زندگی دارد یا نه.
بلاست میل تو در روزگار خسرو، از آنکچه دوستیست که آتش به سوی خس دارد؟
هوش مصنوعی: میل تو در روزگار خسرو، به منزلهی بلایی است که بر دوستی نیکو تأثیر منفی میگذارد و همچون آتش به سوی خس میافتد. یعنی خواستهها و آرزوهای تو، اگر با موانع و مشکلاتی همراه باشد، میتواند به دوستی و روابط آسیب بزند.