شمارهٔ ۹۳۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه شاعر است. او از نسیم صبا می‌خواهد که موهای معشوق را بگشاید و جان‌های دل‌باختگان را آزاد کند. شاعر به دور از معشوق ایستاده و آرزو دارد که او را ببیند، اما معشوق از نگاه کردن به او چشم می‌پوشد. شاعر به خاطر زیبایی معشوق، قد خمیده‌اش را سجده می‌کند و بیان می‌کند که اگر هدف معشوق جان اوست، نیازی به اجبار در عشق نیست. او از معشوق می‌خواهد که به فکر درمانی برای دل‌سوختگان باشد، زیرا آینده نامشخص است. همچنین، شاعر نمی‌تواند صبر کند زیرا عشق او کم‌تحمل است و در نهایت به طبیب نیاز دارد تا او را از رنج عشق نجات دهد.
اگر نسیم صبا زلف او برافشاندهزار جان مقید ز بند برهاند
هوش مصنوعی: اگر نسیم ملایم صبحگاهی، موهای او را بریزد، حتی اگر هزار آدم در بند و زنجیر باشند، آزاد خواهند شد.
منش ببینم و از دور رخ نهم بر خاکمرا ببیند و از دور رخ بگرداند
هوش مصنوعی: من شخصیت و سیرتم را میبینم و اگر کسی از دور مرا ببیند، به خاطر جلوهگری یا زیباییام، رویش را از من برمیگرداند.
قد خمیده خود را همی کنم سجدهازان جهت که به ابروی دوست می ماند
هوش مصنوعی: من به خاطر ابروی دوست، سر خم میکنم و به خودم احترام میگذارم.
اگر مراد تو جان است، کار جان سهل استچه حاجت است که چشمت به زور بستاند؟
هوش مصنوعی: اگر هدفت حفظ جانت است، باید بدانی که این کار چندان سختی نیست. پس چرا باید چشمات را به زور بستانی؟
بساز چاره بیچارگان خود امروزکه کار وعده فردا کسی نمی داند
هوش مصنوعی: امروز برای حل مشکلات بیچارهها چارهای پیدا کن، چون هیچ کس نمیداند فردا چه خواهد شد.
ز روی دوست صبوری نمی توانم کردچرا که تشنه صبوری ز آب نتواند
هوش مصنوعی: از زیبایی و محبت دوست نمیتوانم صبوری کنم، زیرا کسی که تشنه آب است، نمی‌تواند به انتظار آن بماند.
کنون که کار من خسته از دوا بگذشتبگو طبیب مرا تا قدم نرنجاند
هوش مصنوعی: اکنون که از درمان خسته شدم، بگو تا پزشک من مرا مورد آزار قرار ندهد.