شمارهٔ ۹۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون تنهایی، جدایی و سختی‌های عشق اشاره دارد. شاعر از جماعتی صحبت می‌کند که از یکدیگر جدا هستند و به سختی می‌توانند با خرد و صبر آشنا شوند. او از مصیبت خود و دیگرانی که از عزیزان خود جدا شده‌اند، می‌گوید و به نگرانی‌هایی اشاره دارد که باعث هلاکت او می‌شوند. همچنین، شاعر به زاهدان و صوفیان اشاره می‌کند که در کمال ظاهری خود دچار درد عشق هستند و به نوعی از بیخبری سخن می‌گوید. در انتهای شعر، شاعر به عشق و بلای آن می‌پردازد و تشبیهی از مرغان می‌آورد که مانند شاهین گرفتار شده‌اند. در کل، شعر به عمق احساسات انسانی و دشواری‌های جدایی و عشق می‌پردازد.
جماعتی که ز هم‌صحبتان جدا باشندچگونه با خرد و صبر آشنا باشند
هوش مصنوعی: افرادی که از جمع و گفتگو با دیگران دور هستند، چگونه می‌توانند با دانش و صبر آشنا شوند؟
هلاکت من بیچاره از کسانی پرسکه چندگه ز عزیزان خود جدا باشند
هوش مصنوعی: عذاب و ناکامی من به خاطر این است که از افرادی بپرسم که خودشان چند بار از عزیزانشان دور شده‌اند.
ز بنده پرسی کاخر کجا همی باشی؟ز خان و مان بدرافتادگان کجا باشند؟
هوش مصنوعی: از بنده بپرس که بالاخره کجا هستی؟ از کسانی که از خانه و کاشانهشان افتادهاند، کجا هستند؟
به شهر چون تو حریفی بلای توبه خلقعجب ز زاهد و صوفی که پارسا باشند
هوش مصنوعی: در شهر تو، کسی به اندازه تو رقیب و حریف نیست. مردم از اینکه زاهدان و صوفیان نیز ممکن است گناه کنند، متعجب و حیرانند.
شراب صاف و سلامت ز بهر بیخبری ستولیک با خبران تشنه بلا باشند
هوش مصنوعی: شراب خالص و سالم برای افرادی است که از مسائل آگاهی ندارند، اما کسانی که باخبر هستند، در برابر مشکلات و چالشها عطش دارند.
دلا، ز کرده خود سوختی، نمی گفتیکه خوبرویان البته بیوفا باشند
هوش مصنوعی: ای دل، تو به خاطر کارهای خودت دلت سوخته، چرا نمیگویی که زیبا رویان به هر حال بیوفا هستند؟
بلای عشق بکش، خسروا، چو آن مرغانکه بند چنگل شاهین پادشا باشند
هوش مصنوعی: عشق را تحمل کن، ای خسروا، مانند آن پرندگانی که گرفتار چنگال شاهین پادشاه هستند.