شمارهٔ ۹۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی ناراحت و عاشقانه اشاره دارد. او می‌گوید که نمی‌توان به کسی که در عشق دچار افسردگی است، سخن از عاشقی گفت، زیرا او از درد و رنج عشق نابود شده است. شاعر احساس می‌کند که عشقش او را گرفته و نمی‌تواند آن را کنار بگذارد. او می‌خواهد در میان دردهایش یک لحظه شادی و خوشی پیدا کند و با صدای موسیقی و نوشیدن شراب، لحظات شیرین را زنده کند. همچنین، او از عدم توانایی در نوشتن نامه به دوستش صحبت می‌کند، حتی اگر پاسخ هم برسد، نمی‌تواند آن را بخواند. در پایان نیز به یک تصویر عاشقانه و خطرناک اشاره می‌کند که در آن خسرو در آغوش کسی است، اما تیغی در گردنش باقی مانده است که نمادی از خطر عشق است.
فسرده را سخن از عاشقی نباید راندکه گرد عافیت از آستین جان نفشاند
هوش مصنوعی: کسی که دل شکسته و غمگین است، نباید درباره عشق صحبت کند، زیرا او از درد و رنج خود بهجای آرامش، تنها سعی در پنهان کردن آن دارد.
به سوز عشق دلم پیش ازین هوس بردیکنون که شعله برآمد نمی توانش نشاند
هوش مصنوعی: عشق تو قبلاً قلب مرا به شدت تحت تأثیر قرار داد و حرارت آن را ایجاد کرد، اما حالا که این شعله به وجود آمده، نمیتوانم آن را خاموش کنم.
بیار،ساقی، جام و بساز، مطرب، چنگکه در من آنکه نشان صلاح بود نماند
هوش مصنوعی: بیا، ای ساقی، جامی پر کن و ای مطرب، برایم ساز بزن؛ چرا که در من دیگر نشانی از صلاح و نیکی باقی نمانده است.
ز گریه می نتوانم نوشت نامه به دوستوگر جواب رسد نیز می نیارم خواند
هوش مصنوعی: نمیتوانم به دوست نامهای بنویسم چون از شدت گریه توان نوشتن ندارم و حتی اگر پاسخی هم بیاد، قدرت خواندنش را نخواهم داشت.
شبی که دست در آغوش کرد خسرو راچرا به گردن او تیغ آبدار بماند
هوش مصنوعی: شبی که خسرو در آغوش کسی قرار گرفت، چرا باید بر گردن او نشانهای از خطر و تهدید بماند؟