شمارهٔ ۹۹۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و تأثیر عواطف و یاد او بر دل و جان خود را توصیف می‌کند. او می‌گوید که اگر ماه زیبایی او مهربان شود، غم او نیز کم می‌شود. همچنین، نام معشوقش بر تمام وجودش تأثیرگذار است و یاد او در ساعت‌های مختلف، احساسی عمیق و رازآلود به او می‌بخشد. شاعر از زیبایی‌های او، مانند ابرو و چشم، به عنوان نشانه‌های عشق و تأثیرگذاری او بر دل و روح صحبت می‌کند. در نهایت، او به درد و رنج عاشقان که تحت تأثیر عشق قرار دارند اشاره می‌کند و از روشنی و شکر منطق معشوقش نیز یاد می‌کند.
اگر آن ماه مهربان گرددغم دل غمگسار جان گردد
هوش مصنوعی: اگر آن ماه زیبا و مهربان شود، غم و اندوه دل آرامش مییابد و جان شاد می‌شود.
آنکه چون نامش آورم به زبانهمه اجزای من زبان گردد
هوش مصنوعی: کسی که وقتی نامش را بر زبان میآورم، تمام وجودم به سخن درمیآید.
ور کنم یاد ناوک چشمشمو بر اعضای من سنان گردد
هوش مصنوعی: اگر یاد تیغهی چشمانش را بر دلم زنده کنم، موهم مانند نیزهای بر اعضای بدنم خواهد شد.
چون کنم نقش ابرویش بر دلقد چون تیر من کمان گردد
هوش مصنوعی: چطور میتوانم زیبایی ابروی او را بر قلب خود مجسم کنم، در حالی که قد او مانند کمانی می‌شود که تیر را آماده می‌کند؟
مه ز شرم جمال تو هر ماهدر حجاب عدم نهان گردد
هوش مصنوعی: ماه به خاطر زیبایی تو شرمنده شده و برای همین دیگر در برابر چشمان ما پیدا نمیشود و در پس پرده عدم پنهان میماند.
یارب، این آسیای دولابیچند بر خون عاشقان گردد
هوش مصنوعی: ای پروردگارا! این آسیاب بزرگ زندگی چقدر بر دلهای عاشقان زخم میزند و آنها را به درد و رنج میاندازد.
چون دلم با غم تو گوید رازدر میان خانه ترجمان گردد
هوش مصنوعی: وقتی که دلم با غم تو درد و دل می‌کند، احساساتم به نوعی به زبان میآید و به دیگران پیام میدهد.
چون ز لعلت سخن کند خسروشکر از منطقش روان گردد
هوش مصنوعی: وقتی خسرو از سخنان تو می‌گوید، زبانش مانند شکر روان و شیرین می‌شود.