شمارهٔ ۱۲۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به عشق و دلتنگی سخن می‌گوید. او به یاد ناکامی‌هایش در عشق و داغ جدایی اشاره می‌کند و از سوز دل و آتش عشقش صحبت می‌کند. شاعر به برگزاری مراسم معنوی و روشنی شمع در مساجد اشاره می‌کند تا از سوز دلش بکاهد. غم و درد عشق او را به شدت تحت‌فشار قرار داده و او از اینکه عشق و عقل‌اش از او دور شده‌اند، ابراز تأسف می‌کند. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که در کنار دوستان بی‌درد، دیگر خبری از عشق و احساسات عمیق نیست.
شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغمی نزیبد بد کنی در پیش مسکینان دماغ
هوش مصنوعی: اگر تو پادشاه خوبی هستی و از چیزهای باارزش بهرهمند هستی، نباید خودت را از نفرین و بدگویی دور کنی و باید در برابر نیازمندان تواضع کنی.
داغ هجرانم نه بس، خالم به رخ هم می نمایچند سوزم وه که داغی می نهی بالای داغ
هوش مصنوعی: درد و ناراحتی جدا شدن من کافی نیست، بلکه رنج و غم را بر چهرهام نشان میدهد. چقدر میسوزم و میلرزم از این که تو بار دیگر داغی بر داغهایم میافزایی.
بهترین حاجات آن کایی شبی پیشم چو شمعمی نهم از سوز دل هر شب به هر مسجد چراغ
هوش مصنوعی: بهترین خواستهها آن است که شبها پیش من چون شمع، از سوز دل روشن شود و هر شب چراغی در هر مسجد روشن کنم.
آب چشمم گفت حال و بر درت زین پس برآرهم تو می دانی که نبود بر رسولان جز بلاغ
هوش مصنوعی: چشمانم از گریه میگویند و از این پس هر زمان به در خانهات بیایم، تو خود میدانی که پیامبران فقط وظیفه رساندن پیام را داشتند و غیر از این هیچچیز بر دوششان نبود.
غنچه دل پاره کردم، چونکه بر باد آمدمزانکه بودم با گل خندان تو یک دم به باغ
هوش مصنوعی: دل زخمدارم را شکافتم، چونکه در هوای باد بودم. این درد از آنجاست که فقط یک لحظه در کنار گل خندان تو در باغ بودم.
هست نالان سوخته جانم مدام، ای کبک نازگر ز مردار استخوانی، نشنوی بانگ کلاغ
هوش مصنوعی: جانم همیشه در حال ناله و سوختن است، ای کبک ناز! اگر از لاشهی مردهای استخوانی بگذری، صدای کلاغ را نشنو.
عقل و دین الحمدلله رفت، زین پس ما و عشقیافت چون خسرو ز صحبتهای بی دردان فراغ
هوش مصنوعی: عقل و دین دیگر برای ما اهمیتی ندارند و اکنون ما تنها به عشق میپردازیم، مانند خسرو که از صحبتهای افرادی که بیعلم و بینش هستند، رهایی یافته است.